W-INDS. AND BIG BANG FICTION : POWERED BY EXTEEN

“ยืนดีๆหน่อยได้ป่ะวะไอ้จี! น้องมันจะถ่ายรูปแล้ว!”
“ก็ดีอยู่แล้วเนี่ย พูดมากจริงโว้ย!”

แชะ! แชะ!

มีคนเคยบอกผมว่า การแสดงความรัก มีหลายรูปแบบ แล้วแต่ว่าเราเลือกจะแสดงออกมาแบบไหน!
บางคนคิดว่า เก็บเอาไว้ในใจก็ดีอยู่แล้ว บางคนคิดว่า การที่ให้อีกฝ่ายรับรู้ความรู้สึกไปเลยน่าจะดีกว่า
แต่สำหรับผม ไม่ว่าจะบอกหรือไม่บอก .....

....ผลลัพท์ที่ได้ก็คงไม่ต่างกันซักเท่าไหร่

"เรียบร้อยแล้วฮะ!"

ฉีกยิ้มตามแบบฉบับน้องเล็กให้พี่ใหญ่ของวงก่อนที่จะหันหลังจัดการกับรูปโพราลอยด์ฝีมือตัวเอง
ที่เพิ่งจะออกมาจากตัวกล้องมาดๆเมื่อสองวินาทีที่แล้ว
สะบัดรูปในมือสองสามทีพร้อมๆกับแอบยิ้มกับฝีมือการถ่ายรูปของตัวเองทั้งสองใบ
ใบหนึ่งเบี้ยวซะจนไม่รู้ว่าโฟกัสไปที่จุดไหน แต่นั่นก็เป็นความตั้งใจของเขาเอง ที่ถ่ายให้มันเบี้ยวแบบนั้นเหตุเพราะต้องการให้รูปใบนี้มีแค่เท็มโปคนเดียว ผิดกลับอีกใบที่วางมุมกล้องสวย
องค์ประกอบครบถ้วน มีทั้งเท็มโปและจียงอยู่ในรูป

และแน่นอนว่าเค้าต้องยื่นใบที่สวยเหมือนมือโปรถ่ายให้เจ้าของภาพดู
ส่วนอีกใบก็แอบเก็บใส่กระเป๋ากางเกงอย่างแนบเนียน

"นี่ฮะ..พี่เท็ม"

พี่ใหญ่ของวงไม่ได้พูดหรือกล่าวคำใดๆตอบกลับมา เพียงแต่ยกยิ้มมุมปากให้เล็กน้อยเท่านั้น
ใช่! อีซึงฮยอน ชอบถ่ายรูป.....
ไม่ใช่ชอบถ่ายรูปให้ทุกคน แต่เฉพาะแค่เชวซึงฮยอน

ทุกครั้งที่มีการถ่ายนิตยาสารหรืออะไรก็ตาม ซึงริจะขอตากล้องประจำสตูดิโอถ่ายซีนของเชวซึงฮยอน
เป็นแบบนี้ประจำ จนทุกคนในวงรู้ดีว่า น้องเล็กชอบถ่ายรูปพี่ใหญ่แค่ไหน

แต่ไม่มีใครรู้หรอกว่าซึงริถ่ายรูปเชวซึงฮยอนไว้ 2 ใบทุกครั้ง
หนึ่งใบยื่นให้เจ้าของภาพ อีกหนึ่งใบกลายเป็นของเค้าไปโดยปริยาย

เป็นธรรมดาที่ตากล้องย่อมไม่มีรูปคู่ของคนที่เป็นนายแบบหน้ากล้อง
อีซึงฮยอนกับเชวซึงฮยอนมีรูปคู่แทบจะนับใบได้!
แต่ก็ช่วยไม่ได้ที่มันจะเป็นแบบนั้น! เป็นเค้าเองที่ต้องการแบบนี้
และอีกอย่าง ตัวเค้าเองก็ไม่มีเวลาเหมาะเจาะพอที่จะเข้าไปถ่ายรูปคู่กับพี่ใหญ่ของวงอยู่ดี
นอกเสียจากว่า....จะได้ถ่ายรูปรวม

"ซึงฮยอน ถ่ายรูปรวมครับ!"

เสียงตากล้องประจำสตูดิโอทำให้ซึงริล้วงกระเป๋าเก็บรูปใบนั้นให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้
เรื่องนี้จะให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาด! เค้าเก็บความลับนี้ไว้ตั้งนาน
ตั้งแต่ก่อนจะเดบิวต์จนถึงตอนนี้ ...ชเวซึงฮยอนไม่เคยรู้เลยว่าน้องเล็กเป็นห่วงแค่ไหนตอนพี่ใหญ่
โดนต่อว่าเรื่องเต้นไม่ดี เท็มโปไม่เคยรู้เลยว่า ซึงริแทบจะบ้าตอนเท็มโปซึมเศร้า
ซึงริชอบที่จะเห็นพี่เท็มโปของเขา เริงรื่น ลั่นล้า กับคนรอบข้าง มากกว่าเท็มโปที่เศร้าซึมเหมือนหมีจำศีลแบบนั้น!
ถึงยังไง เรื่องนี้ อีซึงฮยอนก็ไม่ได้อยากให้ชเวซึงฮยอนหรือใครๆรับรู้อยู่ดี

"ซึงริมาอยู่ตรงกลางเร็ว! ไอ้เห็ดปล่อยน้องดิวะ!"

ดงยองเบ พี่ชายที่แสนดีของอีซึงฮยอน พี่ชายที่คอยดูแลช่วยเหลือเค้าทุกอย่าง พี่ชายที่สุขุมรอบคอบ เพอร์เฟคไปซะทุกอย่างยกเว้นเรื่องความสูงเท่านั้นที่พัฒนาเท่าไหร่ก็ไม่ยืดซักที ถ้าตัดเรื่องเตี้ยออก ไม่มีใครหน้าไหนทั้งนั้นที่จะสู้ดงยองเบพี่ชายคนดีของเขาได้ แม้กระทั่งพี่เท็มโป ที่ว่า หล่อ รวย เท่ห์ ก็สู้ไม่ได้!

“บอกให้ปล่อยไง! ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไงวะ?! ฉันพูดภาษาเห็ดไม่เป็นนะโว้ย!”

แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้พี่ชายที่แสนดีคงจะอารมณ์เสียกับไอ้พี่น้องตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋จนลืมที่จะเก็กหล่อเงียบอย่างที่เคยเป็น…

ช่วยไม่ได้ ก็มาทำตัวน่าหมั่นไส้ต่อหน้าทำไม!

ควอนจียง! ว่างเมื่อไหร่เป็นอันต้องโลมเลียน้อง!
ยองเบอดทนมองอยู่นานจนต้องเอ่ยปากแสดงความหมั่นไส้ออกมา ในขณะที่ไอ้หัวหน้าควอนเอาแต่เชิดหน้ายื่นปากล้อเลียนเพื่อนสนิทโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่า...
ทำท่าแบบนั้นน่ะ มันน่ารักเตะใจคนมองขนาดไหน!

"อีกเซตนะครับ.."

ทุกคนต่างก็โพสท่าเป็นธรรมชาติ มีแต่อีซึงฮยอนเท่านั้นที่ตอนนี้ได้แต่
ปั้นหน้ายิ้มยืนอยู่ตรงกลาง ระหว่างดงยองเบกับเชวซึงฮยอน

ยืนเฉยๆเค้าคงไม่เกิดอาการยิ้มแหยๆแบบนี้
แต่นี่เล่นโอบไหล่แล้วยังเอาหน้ามาแนบกันอีก ให้ตายเถอะ
จะฆ่ากันให้ตายตรงนี้เลยรึไงพี่เท็มโป!

"เป็นอะไร? ตัวร้อนนะเรา"

อัจฉริยะจริงๆพี่เท็มโปของผม... ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลคราวโน่น
พี่ๆในวงก็โอ๋เค้าเป็นพิเศษ ถ้าให้เลือกขอเป็นเหมือนจะได้ไหม เพราะตอนนี้เขากำลังจะตายกับ
อาการเป็นห่วงเป็นใยของไอ้พี่บ้าคนนี้ ทั้งมือ ทั้งแขน ทั้งแก้ม จะมาโดนหน้าเขาอีกนานไหม!?

นานๆทีอีซึงฮยอนจะโดนชเวซึงฮยอนแตะเนื้อต้องตัวแบบนี้ ต้องเข้าใจหน่อยว่ามันอาย!
แต่นี่ไม่ใช่เวลามาเขิน ขอเวลาตั้งตัว 3 วินาที! หนึ่ง! สอง! ซั่ม!

"ป่าวฮะ ผมไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย ใช่ไม๊พี่ยองเบ!?"

สะกิดหลังพี่ชายข้างๆ พร้อมพยักหน้าชักชวนให้ยองเบเห็นด้วยเต็มที่
พี่ชายที่ไม่รู้เรื่องอะไร ก็ได้แต่งงๆแต่ถึงยังไงก็พยักหน้าเห็นด้วยกับน้องอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก
เห็นแบบนั้นบิ๊กบอยเท็มโปก็พยักหน้าหงึกๆไปกับเค้าด้วย...

"ก็ดี...เดี๋ยวเป็นอะไรไปไอ้จีมันจะโวยวาย น่ารำคาญ!"
"นินทาอะไรฉันวะ ห๊า? ได้ยินนะโว้ย!"

ควอนจียงหัวหน้าวงเชิดหน้ามองหน้าหาเรื่องเท็มโปเตรียมพร้อมงื้อมือตะปบ
ใบหน้าหล่อๆของพี่ใหญ่เต็มที่ แต่ทว่า พี่ใหญ่กลับเอาตัวซึงริเป็นที่กำบัง ซ้อนตัวอยู่ข้างหลังน้องเล็กพลางโผล่หน้าออกมาแลบลิ้นปริ้นตาหลอกล่อควอนจียง

ดูๆแล้วหน้าเท็มโปตอนนี้เหมือนลิงกอริลล่าอยากกินกล้วยไม่มีผิด

"เอาเด้! กล้าก็เอาเล้ย ยังไงมักเน่ก็ปกป้องฉัน!"
"หึ คิดว่าฉันไม่กล้ารึไงไอ้อ้วน!"

หัวหน้าควอนที่ใครๆก็รู้ว่ามีความสามารถระดับโนเบล กำลังทำตัวปัญญาอ่อนเล่นตบแปะกับพี่ใหญ่ของวง
นามเชวซึงฮยอน โดยที่มีน้องเล็กกำลังทำหน้าเซ็งเยี่ยงหมีแพนด้าไม่ได้กินใบไผ่เป็นเวลาสองเดือน ยืนขั้นกลาง

ไปเล่นกันไกลๆได้ไหม! หงุดหงิดจะตายอยู่แล้ว!
ตั้งแต่เช้าจนถึงบัดนี้ ชเวซึงฮยอน กับ ควอนจียงยังไม่เลิกหยอกล้อกันซักที!

"เบื่อโว้ยยยยย ยย!!!!"

ซึงริตาโตเมื่อมีคนตะโกนประโยคในใจของเขาเสียงดังลั่นสตูดิโอ ไม่มีใครที่ไหนนอกจาก
ดงยองเบที่เดินตัวเตี้ย(?)หงุดหงิดออกไปตั้งแต่ตอนไหนไม่มีใครทราบ
นี่พี่ชายที่แสนดีของเขา อารมณ์เสียง่ายแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
ปรกติเห็นแต่ยิ้มเงียบๆอยู่ข้างๆเขาเสมอ พี่ยองเบเป็นอะไร?...

"มันเป็นอะไรของมัน!?"
"เหมือนแม่งด่าฉันเลยว่ะ"

ประโยคแรกเป็นของเท็มโปที่กำลังยืนเกาหัวแกรกๆเหมือนลิง งงยืนข้างเห็ด
ส่วนประโยคที่สองของหัวหน้าวงควอน จียง

ไม่รู้โว้ยว่ามันด่าใคร! แต่ตอนมันตะโกนออกมาเหมือนมีอะไรมาแทงใจเขาเลย
นี่ยองเบสร้างอารมณ์ใหม่ให้กับตัวเองได้ตั้งแต่เมื่อไหร่
เห็นโกรธ หรือ เบื่อทีไรก็หน้าเดียวทุกที แต่เมื่อกี้ที่ควอน จียงเห็น หน้ายองเบกำลังบูด!

"แดซอง...ไอ้ยองเบเป็นอะไรเรอะ?"
"ผมเห็นพี่เค้าบ่นว่า ไอ้เห็ดโง่! ไอ้เห็ดโง่! แล้วก็เดินออกไปน่ะครับ"

= =

ขอโทษเถอะครับ! ไอ้คุณดงยองเบครับ! กรูหัวเห็ดแล้วหนักส่วนไหนของเมิงหรือ?
ไม่ใช่แค่ดงยองเบ ไอ้คุณเชวท๊อปด้วย! ด่าเขาจังว่าเห็ดนู่นเห็ดนี่ เห็ดชัมปียองบ้าง เห็ดโคนบ้าง
เห็ดหอมบ้าง แต่เห็ดโง่นี่ไม่เคย! ใหม่ล่าสุดเลยว่างั้นเถอะ!

"กรูไปทำอะไรให้เมิงวะไอ้เตี้ยม่อต้อ!"

.

.

.

"พี่ยองเบ เป็นอะไรฮะ? โกรธอะไรพี่จียง?"
"..มันเลิกเล่นกันรึยัง?!"

ดูเหมือนพี่ชายที่แสนดีของเขาน่าจะยังอารมณ์เสียอยู่ หน้าพี่ยองเบตอนโกรธช่างไม่เข้ากันเลยซักนิด
พี่ชายของเค้าเหมาะที่จะทำหน้ายิ้มๆหรือไม่ก็หน้างงๆมากกว่า
แต่เอาเถอะ! ถึงยังไงตอนนี้เขากับพี่ยองเบกำลังอารมณ์เดียวกัน

เบื่อโว้ย!

ไม่รู้เหมือนกันว่าพี่ยองเบเบื่อเรื่องอะไร แต่ที่แน่ๆ เขาเบื่อที่ต้องมานั่งดูพี่ชายสองคนแกล้งกันทั้งวี่ทั้งวันแบบนี้! ถึงแม้จะตั้งปณิธานไว้แล้วว่า การแสดงความรักแบบเงียบๆก็สามารถประสบความสำเร็จได้ก็ตามที

แต่จะให้ทำไงเล่า! เห็นแล้วมันหงุดหงิดชะมัด!
ไอ้พี่เท็มโปงี่เง่า ไม่รู้เรื่องอะไรซักอย่าง ถึงปากจะบอกว่าไม่อยากให้เชวซึงฮยอน
รับรู้เรื่องที่เขาแอบชอบมานานแล้วก็เถอะ ถึงยังไงก็น่าจะรู้สึกบ้างไม่ใช่เหรอ?!

โง่! โง่! โง่! พี่เท็มโป พี่มันโง่!

"นายชอบเท็มโปใช่ไม๊!?"
"ก็ใช่น่ะ...."

O[]o!

"สิ"

เฮ้ย!
ร...รู้ได้ยังไงน่ะพี่ยองเบ! ทำไมอยู่ดีๆถึงถาม! ผมว่าผมไม่เคยบอกเรื่องนี้กับพี่นะ
หรือว่าพี่แอบอ่านไดอารี่ของผม บ้าน่ะ! ไม่มีทาง! ไดอารี่ของเขาอยู่ในที่ที่ปลอดภัย ไม่มีทางที่ใครจะรู้หรอก
ขนาดตัวเขาเองยังไม่รู้เลยว่าตอนนี้มันอยู่ที่ไหน

"ผมป่าวนะฮะ!”
"ไม่ต้องมาโกหกพี่!"

พระเจ้าเถอะ! หรือว่าพี่จะเห็นรูปที่ผมแอบเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้า รูปของชเวซึงฮยอนที่เขาแอบถ่าย
เก็บไว้เหมือนวันนี้ ฮึ้ย! ไม่ใช่สิ ไม่ใช่แน่ๆ พี่ยองเบจะไปเห็นได้ยังไง?

"พี่เห็นเรามองมันตลอด คนอื่นก็เห็น มันก็รู้ว่านายมองมัน!"

ใครอยากเห็นหน้าแพนด้าหมดทางออก ควรศึกษาจากซึงริตอนนี้
ไม่จริงใช่ไม๊ที่ว่า พี่เท็มโปรู้ว่าเขาแอบมอง ถึงจะรู้..พี่เท็มโปคงไม่คิดว่า
เขาแอบคิดอะไรเกินเลยหรอกใช่ไม๊?
ก็มันแปลกตรงไหนเล่าที่น้องเล็กจะแอบมองพี่ใหญ่
แปลกตรงไหนที่ซึงริแอบมองเพราะชื่นชมความสามารถของเชวซึงฮยอน

ใช่ไม๊?

"ไม่ต้องห่วง มันไม่รู้หรอกว่านายคิดอะไรกับมัน เพราะ มันโง่!"

เหมือนสะใจที่ได้ด่าพี่ใหญ่ของวง พี่ยองเบแค้นเคืองอะไรพี่เท็มขนาดนั้น?
ตอนนี้ซึงริกำลังพูดไม่ออก อึ้งทั้งเรื่องที่ยองเบบอก และอึ้งกับ
รอยยิ้มแอบแฝงของพี่ชายที่แสนดี ที่ตอนนี้เปลี่ยนไปเพราะอะไรเค้าก็ไม่ทราบ
ตอนนี้เขารู้แต่ว่าพี่ยองเบต้องมีแผนอะไรแน่ๆ

"นายต้องร่วมมือกับฉัน!"

ป้องปากกระซิบน้องเล็กเหมือนกลัวว่าใครจะได้ยิน แต่อันที่จริงไม่มีใครเลยซักคน
กระซิบกันอยู่นานสองนาน อีซึงฮยอนถึงกับสะดุ้งผละตัวออกจากดงยองเบ

การแสดงความรัก มีหลายรูปแบบ แต่สำหรับผม ...มันต้องไม่ใช่วิธีนี้!

"ไม่เอา! ผมไม่ทำ!"
"หึ! งั้นฉันจะเอารูปพวกนี้ไปให้ไอ้เท็มโปดู!"

เมื่อกี้ใครศึกษาหน้าแพนด้าหมดทางออกไม่ทัน ขอให้มองหน้าซึงริตอนนี้อีกครั้ง
พี่ยองเบไปรื้อตู้เสื้อผ้าเค้าตั้งแต่เมื่อไหร่? ก็ว่าแล้วไงว่าเมื่อสองสามวันที่แล้ว กางเกงในเค้ามารวมอยู่
กับกองเสื้อกล้ามได้ยังไง
ให้ตาย! เป็นพี่ยองเบนี่เองที่มารื้อตู้เสื้อผ้าเขา แบบนี้มันบุกรุกที่ส่วนบุคคนชัดๆ
รูปภาพที่อยู่ในมือพี่ยองเบพวกนั้นเขาซ้อนไว้อย่างดี ยังอุตส่าห์ไปหาจนเจอ
ความลับที่ปิดบังไว้ 2 ปี ต้องมาเปิดเผยเพียงเพราะความอยากแก้แค้นของพี่ชายที่เขาไว้เนื้อเชื่อใจคนนี้น่ะเรอะ?

"เอาไง จะทำไม่ทำ!?"

บุกรุกที่ส่วนบุคคนไม่พอ ยังมาบังคับขู่เข็ญกันอีก!
ถ้าไม่ยอมทำ เขารู้ว่าพี่ยองเบต้องเอารูปพวกนี้ไปให้พี่ซึงฮยอนแน่ๆ
แล้วไง? มีทางเลือกอื่นไหม นอกจากจะตอบว่า…

"ก็ได้! แต่พี่เอารูปของผมคืนมาก่อน!"
"เรื่องอะไร! สำเร็จก่อนพี่ถึงจะคืน"

สาบานได้เลย ว่านี่คือพี่ชายที่เขานับถือมาตลอด 2 ปี
ใครมาทำให้พี่ชายที่แสนสุขุมนุ่มลึก ปราศจากผิดภัยเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้?
จะเป็นใครหน้าไหนก็ตามที...

ผมขอยืนยันอีกครั้ง ....

การแสดงความรักมีได้หลายรูปแบบ แต่สำหรับผม ...มันต้องไม่ใช่วิธีนี้!
แต่จะให้ผมทำยังไง ผมมีทางเลือกอื่นซะทีไหน?!

"โดนซะบ้างเถอะ! ไอ้เห็ดโง่! ไอ้ลิงเง่า!"

TO BE CONTINUE…,,.