[Short Fic] L.O.V.E U II
posted on 19 Feb 2008 19:01 by e-keijung in TOPTORY
[Short Fic] L.O.V.E U II
Part II
By : E-keijung
song for fiction : L.O.V.E U - Leah Dizon
characters :
tempo x seungri?
tempo x jiyong?
yongbea x jiyong?
yongbea x seungri?
jiyong x seungri?
Talk : โฮ๊ะ! เสร็จซักทีตอนที่สองง กร๊าซซซซซซซซ
ใครมันจะคู่ใครคนแต่งยังไม่รู้เลยค่ะ
ขอบคุณพี่แป้งกับแตงเน้อ แอบปลื้มพี่แป้งมาเม้นด้วย ><
พี่แป้งถ้าได้มาอ่าน ตอนหน้าน้องขอเบรี!!! เถอะค่ะ แหะๆๆ
"โดนซะบ้างเถอะ! ไอ้เห็ดโง่! ไอ้ลิงเง่า!"
ยองเบตะโกนลั่นห้องก่อนที่จะหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีคนแอบฟัง แอบมองอยู่นอกห้องตั้งแต่แรกเริ่ม!
และไม่ใช่ใครที่ไหนไกล! ก็แค่คังแดซอง ผู้ชายหน้าตี๋ ยิ้มทีเหมือนอาแปะเชิดสิงโต
แต่น่ารักซะจนชาววีไอพีเห็นรอยยิ้มนั่นแล้วพร้อมมอบทั้งกายและใจให้!
ถึงแม้จะไม่ได้ยินแผนการที่พี่ยองเบกับซึงริกระซิบกระซาบกัน
แต่ฟังจากประโยคปิดท้ายของยองเบแล้ว …
เขาก็พอจะเดาออกว่าสองคนนี้วางแผนจะทำอะไร
“ผมขอโทษนะพี่ พอดีว่าผมเป็นคนซื่อ! ได้ยินอะไรแล้วก็อยากเล่าให้คนอื่นฟัง”
ใช่! คังแดงซอง ผู้รักษาสัตย์ยิ่งชีพคนนี้
จะไม่ปล่อยให้พี่ๆในวงทำเรื่องใหญ่ๆให้เป็นเรื่องเล็กๆ(?)เป็นอันคาด
เพราะฉะนั้น ผมขอโทษสำหรับแผนการที่ว่าดีเลิศประดุจเทพกระซิบของพี่ก็แล้วกันนะครับ
พี่ว่าพี่นั้นเทพ.....อันที่จริงผมเทพยิ่งกว่า!
“มันว่างั้นจริงๆเรอะ?”
“เล่นแรงว่ะ ด่าเมิง เห็ดโง่ ด้วย!”
“มันก็ด่าเมิง ลิงเง่า เหมือนกันนั่นแหละ!”
คังแดซองยิ้มกว้างพยักหน้าหงึกๆ ให้กับใบหน้าเคร่งเครียดของพี่ชายทั้งสองด้วยอารมณ์สุขล้นเต็มเปรี่ยม
นี่คือความสัตย์จริง คังแดซองมิได้ลำเอียงแต่อย่างใด
แค่อยากเห็นหน้าพี่ยองเบที่มีความมั่นใจกับแผนการครั้งนี้เหวอก็เท่านั้น
แต่ใครที่คิดว่า เขามาเล่าความจริงทั้งหมด 100% ล่ะก็…ขอให้คิดใหม่ เพราะอันที่จริงเขาเล่าให้ควอนจียง และชเวซึงฮยอนฟังถึง 150% คังแดซองหรือจะทำเรื่องสนุกให้สนุกขึ้นแค่ 5%
อย่างเขาบวกลบคูณหารเทียบบัญญัติไตรยางค์แล้วต้องเพิ่มขึ้นมากกว่านั้นสิบเท่า!
“ห๊ะ? มันบอกว่าฉันไม่มีพัฒนาการทางสมองเลยไปตัดผมทรงเห็ดเรอะ? ”
“ใช่! พี่เขาพูดแบบนี้เลยพี่จียง!”
“เห็ด! คำก็เห็ด! สองคำก็เห็ด! โว้ยยยย!!”
สาบานได้! คังแดซองมิได้บิดเบือนใส่ไข่แต่ประการใด
ก็แค่เล่าเพิ่มรสชาติให้พี่ซึงฮยอนกับพี่จียงเข้าถึงอารมณ์มากขึ้นก็เท่านั้น
จริงๆน๊ะ!
“แม่งอยู่ไหนวะ?”
หัวหน้าวงควอนจียงที่ตอนนี้สติแตกเกินกว่าจะนั่งโวยวายอยู่เฉยๆ
บัดนี้กำลังจะออกไปตามหาเพื่อนรัก เพื่อนสนิทที่วันนี้เอาแต่หาเรื่องวุ่นวายกับหัวเค้าทั้งวันมาเคลียร์ให้รู้เรื่อง
แต่ยังไม่ทันจะเดินก้าวพ้นขอบประตู
เสียงฮัมเพลงที่คุ้นเคยก็เข้ามากระทบโสตประสาทจนต้องรีบวิ่งกลับไปนั่งที่เดิม
“My girl My girl My girl กึ เด ยอ นัล อัน นา จวอ โย”
ควอนจียง มองภาพเพื่อนสนิทกอดคอน้องเล็กเดินเข้ามานั่งข้างๆเขาด้วยหางตาแล้วถึงกับแอบหัวเราะคิกคัก
โฮ๊ะ! มันท่าจะบ้าแล้วรึไง? ไม่รู้ตัวเหรอว่าตัวเองสูงเท่าไหร่
ริอาจกอดคอน้องเล็กที่สูงกว่าเกือบจะ 5 เซนติเมตร
รอโตกว่านี้ก่อนแล้วค่อยทำแบบนี้เถิดว่ะไอ้น้อง! กร๊ากกกกกกกก
“My girl My girl My girl เน เก โร ดา กา วา จวอ โย”
ว่าแล้วดงยองเบก็ยังไม่หยุดแหกปากร้องเพลงที่เค้าเป็นคนแต่งให้
ร้องก็ร้องไปเถอะ ควอนจียงคนนี้ไม่ว่าอะไรหรอก ออกจะดีใจซะด้วยซ้ำ
ที่เพื่อนสนิทแอบทรยศด่าเขาลับหลังคนนี้ยังมีกระจิตกระใจ
ร้องเพลงที่เค้าเรียบเรียงเกือบสองอาทิตย์อย่างสบายใจเฉิบในเวลานี้!
แต่มานั่งใกล้ๆแล้วทำเหมือนว่าเค้าไม่มีตัวตนแบบนี้มันน่าอึดอัดชะมัดไม่รู้รึไงวะไอ้เตี้ย!?
“เป็นไร?!”
ตัดสินใจพูดประโยคแรกของช่วงเย็น ด้วยความหวังที่ว่า
ไอ้น้องชายที่คิดว่าตัวเองเป็นโดราเอม่อนอาจจะมาแกล้งเล่าความเท็จไส้ร้ายเพื่อนรัก
เพราะใจจริงไม่เชื่อว่า ดงยองเบ จะด่าเขาสาดเสียอย่างที่แดซองว่า
แต่ความกล้าหาญและความหวังทั้งหมดของหัวหน้าวงควอนจียง
ต้องพังทลายเมื่อดองยองเบตอบคำถามสั้นๆง่ายได้ใจความว่า...
“ยุ่ง!”
= =
พระเจ้าเถอะครับ! กรูถามเมิงดีๆเมิงกว่ากรูยุ่งเหรอครับ!
แล้วทำไมเมิงจะต้องไปคลอเคลียมักเน่ของกรูซะขนาดนั้นครับ?
ขอโทษเถอะนะดงยองเบ! ควอนจียงคนนี้ควบคุมอารมณ์ได้ดี
ไม่ได้ขี้วีนง่ายแบบที่นายคิดหรอก(เหรอ?)
คิดจะยั่วให้อารมณ์เสีย แล้วไปแอบขำกันสองคนงั้นซิ!
ไม่มีทาง! ต้องอดทนเข้าไว้
ควอนจียง! จะต้องสงบสติอารมณ์....
“ฉันทำอะไรผิดเหรอ?”
“เห็ด!...”
“อื้ม! เข้าใจแล้ว!”
ฉีกยิ้มกว้างให้ดงยองเบที่ดูท่าจะไม่ได้สนใจรอยยิ้มของเขาซักเท่าไหร่
ก่อนที่จะเดินเนิบๆออกไปนอกห้องอย่างสงบ
ก็บอกแล้วไงว่าควอนจียงควบคุมสติได้ดี ไม่มีทางที่จะโวยวายสติแตกเหมือนคนบ้า...
......ต่อหน้านายหรอก
“โว้ยยยยยยยยยยยยยยยย ยยยย เตี้ย! เตี้ย! เตี้ย! เมิงอะไรเนี่ยยยย!?”
ตุ่บ! ตุ่บ! ตุ่บ!
และนี่คือคนที่บอกว่าควบคุมสติได้ดี ....ตอนนี้คนผู้นั้นกำลังเหยีบโปสเตอร์โปรโมตอัลบั้มใหม่สกรีนหน้าเพื่อนสนิทที่บริษัทวางแผนจะนำไปติดตามสถานที่ต่างๆเดือนหน้า อย่างเมามันส์
เหยียบ! เหยียบ! เหยียบ! เหยียบให้ตายคาตีน!
โปสเตอร์โปรโมตบ้าบออะไร ไม่ต้องออกมันแล้วโซลงโซโล่!
“หงุดหงิดโว้ยยยยยย!”
“หงุดหงิดเรื่องอะไรวะ?”
เท็มโปนั่งดูควอนจียง ที่ทั้งกระทืบและเหยียบโปสเตอร์แผ่นใหญ่เท่าตัวจริงอยู่นานเอ่ยปากถาม
เพราะทนเห็นความปัญญาอ่อนของผู้ได้ชื่อว่าเป็นหัวหน้าวงที่ตัวเองสังกัดอยู่ไม่ไหว!
แม่ง เหมือนเห็ดโคนเด้งบนกระทะเลย!
“จะไปรู้ไหม?!”
“เอ้า!”
“เหนื่อยว้อยยยยยยยยยยยยยยยย!”
กระทืบเท้าพร้อมแหกปากตะโกนครั้งสุดท้ายบนโปสเตอร์แผ่นเดิมก่อนที่จะมานั่งข้างๆพี่ใหญ่ของวง
ด้วยอาการที่เท็มโปเห็นแล้วอยากตั้งชื่อใหม่ให้ว่า เห็ดหอบ!
“หงุดหงิดว่ะ! ทำไงดีวะซึงฮยอน”
หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กให้จียงก่อนจะเอากระป๋องน้ำอัดลมโปะแก้มคนนั่งข้างๆ ที่ยังบ่นหงุบหงิบฟังไม่รู้เรื่อง
ในขณะที่ขาก็ยังอุตส่าห์เขี่ยโปสเตอร์ใบเดิมมาย้ำต่อเบาๆ
แต่ตอนนี้เท็มโปไม่คิดจะเปรียบเทียบว่าจียงเหมือนเห็ดอะไรอีกต่อไป
เพราะเขากำลังรู้สึกเหมือนควอนจียง!
“ฉันก็หงุดหงิดว่ะ ทำไมซึงริต้องไปเออ ออ กับมันด้วยวะ”
ตอนที่แล้วใครว่าเขาโง่ ขอบอกว่าคิดผิด! ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าซึงริแอบมอง ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าซึงริเป็นห่วงเขาเสมอเวลาเขาเต้นไม่ดี ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าน้องเล็กแอบชื่นชมความสามารถของเขา! และในเมื่อชื่นชมกัน ทำไมจะต้องไปตกลงปลงใจร่วมแผนการชั่วร้ายกับดงยองเบด้วย!? เท็มโปไม่เข้าใจ!
“นั่นหงุดหงิดของเมิงเหรอ? ทำไมเวลาเมิงหงุดหงิดเหมือนเวลาเมิงได้กินกล้วยเลยวะ?”
และเป็นมันที่ทำให้เท็มโปคนนี้อารมณ์เสียเข้าไปอีก! แต่ถึงยังไงเชวซึงฮยอนก็คิดว่า
เป็นลิงกอริลล่าย่อมดีกว่าเป็นเห็ดแชมปียอง!
“นั่นแสดงว่ากรูหล่อ!”
“นั่นแสดงว่าเมิงหลงตัวเอง!”
“นั่นแสดงว่าเมิงเห็ด!”
= =
เห็ดอีกแล้ว! อะไรนักหนาวะ ห๊า??
ได้ยินแล้วมันจี๊ดจังโว้ย ถ้าพรุ่งนี้เขาตัดผมทรงใหม่ ถึงจะเลิกเรียกเห็ดกันใช่ไม๊?
อย่าให้กรูตัดทรงสกินเฮดนะ ไม่สิ! ทำทรงนั้นพวกเมิงก็ต้องล้อกรูเป็นพระเพิ่งสึกอีกแน่ๆ
ว้อยยยยยยย! ลาออก! ควอนจียงจะลาออกจากการเป็นหัวหน้าวงบิ๊กแบง!
“เมิงมากับกรู...”
แล้วนั่น....เมิงจะทำอะไรครับชเวซึงยอน หยุดลากกรูครับ กรูบอกให้หยุดไงโว้ยย!
“ท..ทำอะไรของเมิงวะ?”
“แผนซ้อนแผน!”
ว่าแล้วลิงกอริลล่าก็ลากเห็ดออกไปเผชิญหน้าเตี้ยกับหมีแพนด้าอีกครั้ง!
.
.
.
.
“จียง...เมื่อไหร่นายจะยอมฉันซักที”
“เอ่อ...ยอมอะไรเหรอวะ?”
“โธ่เอ้ย! ไอ้เห็ดโง่!”
แผนที่ไม่มีการเตรียมพร้อมย่อมมีอุปสรรค!
ดีที่เมื่อกี้เค้าไม่ได้ตะโกนเสียงดัง คาดว่าซึงริกับยองเบคงจะยังไม่ได้ยิน
คิดได้แบบนั้นเท็มโปก็ลากจียงเข้าซอกหลืบ
ก่อนที่จะกระซิบบอกแผนซ้อนแผนที่มั่นใจว่า ถ้าจียงร่วมมือด้วย ยังไงยองเบก็ต้องเหวอ!
“แล้วนายรู้ได้ไงว่า มันวางแผนประชดฉัน!”
“สัญชาตณาณ! ฉันว่ายองเบมันชอบนาย....มั้ง”
“ห๊า?? เมิงจะบ้าไปแล้วเรอะ? ยองเบชอบกรู? เมิงบ้าแล้วแน่ๆ”
จียงถอยกรูไปติดกับกำแพง ทำเหมือนรับไม่ได้กับเรื่องที่ได้ยินซะเต็มประดา
แต่ใครจะไปรู้ว่าในใจน่ะ ...กระดี๋กระด๋าไปถึงดาวมฤตยูกาแลกซี่ไหนแล้วก็ไม่รู้
“บ้าเหรอเมิง....เพื่อนกันโว้ย!”
ควอนจียงยังคงไถ่ตัวไปกับกำแพงอย่างเมามันส์ เท็มโปเห็นแล้วเอือม
แผนการครั้งนี้คงพึ่งควอนจียงไม่ได้แน่ ปล่อยมันเพ้อฝันของมันไปก่อน
ชเวซึงฮยอนหันกลับไปมองจียงอีกครั้งเพื่อขอกำลังใจ ถึงกับตัดพ้อในใจ..
นอกจากจะเป็นเห็ดแล้ว ควอนจียงยังเป็นญาติกับไส้เดือนอีกด้วย!
ก่อนที่จะเดินส่ายหน้าออกมาจากหลืบ(ซักที..)
และมุ่งหน้าทำตามแผนสองของตัวเองโดยไร้ลูกมือครึ่งเห็ดครึ่งกิ้งกือ(ตกลงมันสปีชี่ไหนนิ)นามควอนจียง!
“ซึงริ...ไอ้จีมันไม่ไปกับพี่...นายไปกับพี่นะ”
เดินเข้ามาคว้าแขนน้องเล็กที่นั่งกำลังนั่งเล่นพีเอสพีเกมส์อะไรก็ไม่รู้อยู่อย่างสนุกสนาน
โดยไม่สนใจดงยองเบที่หันควับมองตาขวางทั้งๆที่มือยังเล่นมือถืออยู่
โฮ๊ะ! อะไรจะมีสมาธิแบบนี้นะเบเบ่!
“ไปไหน?! แล้วทำไมต้องซึงริ?”
มันยังคงเล่นมือถือและใช้สายตาตี่ๆของมันมองต่อไป โดยที่ไม่รู้เลยว่า
ไอ้น้องเล็กที่โดนเท็มโปคว้าแขนอยู่นั้นกำลังทำอะไรไม่ถูก!
นึกภาวนาอยู่ในใจให้พี่ยองเบปล่อยเขาไปกับพี่เท็มโป
ไม่ว่าจะไปไหนก็ตามที วันนี้ทั้งวันแทบจะไม่ได้อยู่ใกล้! ไม่ได้นั่งมอง!
เพราฉะนั้น ยกเลิกแผนบ้าบอนี่เถอะพี่ยองเบ!
“ไปกินข้าว! แกจะไปกินด้วยกันไม๊ละ?”
“กินแล้ว ซึงก็ริกินแล้ว อิ่มแล้วด้วย ใช่ไม๊?”
“ฮ..ฮะ! ผมอิ่มแล้ว”
สถานการณ์ตอนนี้ถือว่าอยู่ในช่วงหน้าสิวหน้าขวัญ!
ตาต่อตา! ฟันต่อฟัน! อันที่จริงก็ควรเป็นแบบนั้น แต่คาดว่าถ้ายองเบจะตาต่อตากับเท็มโป
....คงต้องต่อเก้าอี้ถึงจะใช่!
พอพูดประโยคที่เหมือนจะบังคับให้น้องตอบจบก็ก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือตัวเองต่อ...
นี่เมิงคิดจะแกล้งกรูเฉยๆจริงเหรอ? อะไรมันจะเนียนขนาดนั้น!
“มันประชดกรูจริงเหรอวะ? สัญชาตณาณเมิงชัวร์แค่ไหน!”
เท็มโปเดินอารมณ์เสียกลับมาในหลืบเดิมก็พบควอนจียงที่ตอนนี้ยืนพิงกำแพง
ทำหน้าเซ็งกับแผนซ้อนแผนของชเวซึงฮยอนพี่ใหญ่ของวง
ไหนละ? อวดนักอวดหนาว่ายองเบต้องมีอาการแน่!
แล้วไหงมันถึงได้หวงมักเน่เหมือนกลัวว่าไอ้เท็มจะไปแย่งมาจากอกซะอย่างงั้น
ไหนตอบให้ชื่นใจหน่อยซิวะ?!
“ไม่รู้! ตอนนี้หิวข้าว! เมิงไปลากแดซองมากินด้วย”
= =
เออะ! ต่อมหิวกำเริบสมองเลยไม่ทำงานว่างั้น!
เอาเถอะ ควอนจียงคนนี้เข้าใจดีว่าเรื่องกินสำคัญกับเท็มโปเสมอ
แต่ให้ตาย! ทำไมดงยองเบจะต้องทำให้เค้าคิด แล้วไปยุ่งกับซึงริด้วยวะ?
ณ ร้านขายข้าวต้ม ข้างตึกวายจี....
ตุ่บ!
“มันวางแผนอะไรกันแน่แดซอง ห้ามโกหกนะโว้ย”
ควอนจียงทุบโต๊ะเสียงดังเหมือนในหนังหวังให้เจ้าน้องชายตัวดีกลัว
แล้วจะขย้อนความจริงว่าแท้จริงแล้วดงยองเบมีแผนอะไรออกมา ส่วนชเวซึงฮยอน…
รายนั้น....ปล่อยมันกินไปเถิดนะ !
“ก็อย่างที่ผมบอกพี่ไง พี่เค้าด่าพี่เป็นเห็ด! เป็นลิง! แล้วก็กระซิบกระซาบอะไรกันก็ไม่รู้”
“ทำไมมันเหมือนไม่ได้แกล้งเลยละวะ!”
“แล้ว...จะให้ผมบอกว่าอะไร ก็ผมพูดความจริง!”
ที่ผสมไข่นิดนึง.......
วะ! พูดอย่างกับคังแดซองคนนี้เชื่อถือไม่ได้อย่างนั้นแหละ!
นี่ต้องขอบใจเขาไม่ใช่เหรอที่ทำให้พวกพี่ทั้งสองรู้แผนการล่วงหน้าของพี่ยองเบกับเจ้าซึงริมันน่ะ
เพราะเขาไม่ใช่เหรอที่เพิ่มอรรถรสจนทำให้พี่ทั้งสองสามารถรุดหน้าพี่ยองเบไปได้
เฮอะ! แล้วยังจะมาหาว่าเขาโกหกอีก!!
“พวกพี่คิดกันไม่ได้รึไงว่าต้องทำยังไง!?”
“แอ้วอ่ะไอ้อี๋อำอังไอเอ่า!? แค่กๆๆ”
= =
คังแดซองอยากรีดร้องเป็นภาษาฮิบบู เคี้ยวให้หมดก่อนแล้วค่อยพูดไม่ได้รึไง?!
“แล้วจะให้ทำยังไงละวะ!? ไม่ต้องคิดอะไรแผลงๆด้วย เพราะพี่ไม่ทำ!”
“ไม่มีอะไรแผลงซักนิด พวกพี่ก็แค่........ปิดปากเงียบ
ไม่ต้องคุย ไม่ต้องเล่น ไม่ต้องมอง ไม่ต้องอะไรทั้งนั้น
กับสองคนนั่น รับรองพี่! พี่ยองเบกับซึงริต้องมาง้อพี่แน่ๆ!”
คังแดซองหัวเราะเสียงดังอย่างบ้าคลั่งกับแผนการอันชานฉลาดของตัวเอง
ใช่! นี่ละแผนซ้อนแผน คิดจะยั่วมันต้องนิ่ง!
ควอนจียงหัวเราะเสียงดังตามจนป้าขายขายต้มต้องหันมามองว่า
นักร้องค่ายนี้มันบ้ากันไปหมดแล้วหรือ! ?
จียงเพิ่งจะเห็นประโยชน์ของคังแดซองก็วันนี้!
ไม่เสียเปล่าที่เค้าอุตส่าห์เก็บเงินซื้อตุ๊กตาโดราเอม่อนขนาดเท่าตัวจริงให้มันเมื่อตอนปีใหม่
ส่วนชเวซึงฮยอน....
เรื่องกินนั้นสำคัญฉไน ในเมื่อหูยังใช้การได้! เขาได้ยินทุกพยางค์ที่คังแดซองพูด
ใช่! นี่ละเรียลแพลน!
เงียบเท่านั้นที่เอาชนะใจมาร!
ว่าแต่.....จะทำได้เร้อ??
.
.
.
.
“เงียบทำไมน่ะเรา!? หิวข้าวหรอ”
ก็ใช่น่ะสิ! พี่บอกพี่เท็มโปไปแบบนั้นได้ยังไง!?
พี่ให้ผมกินแค่มาม่าซองเดียว แล้วยังมาบอกว่าผมอิ่มแล้ว!
แค่นั้นยังไม่พอ! นานๆทีเขาจะได้ออกไปกินข้าวกับพี่เท็มโป ดันต้องอดไป
เพราะติดแผนบ้าบอของพี่ชายจอมวางแผนคนนี้!
อารมณ์เสีย! หงุดหงิด! เบื่อโว้ย!
“อยากไปกินข้าวกับพี่เท็มโปล่ะสิ.?”
“พี่ก็รู้นี่นา แล้วพี่ยังจะมาห้าม…โอ๊ย! จะลากผมไปไหนละพี่ยองเบ
ถ้าจะให้ผมไปทำสวีทต่อหน้าพี่จียงต่อละก็ ผมไม่ไปหรอกนะ ผมจะอยู่ที่นี่!”
น้องเล็กบ่นไปพลางแกะมือพี่ชาย(เคย)แสนดีที่กุมมือตัวเองอยู่ไป
แต่ไม่เป็นผล! เห็นพี่ยองเบเขาตัวเตี้ยกว่าผม
แต่พี่เขาฟิตร่างกายเหมือนจะไปเป็นนักมวยปล้ำทุกวัน! แรงเยอะชะมัด!
ให้ตาย! แกะเท่าไหร่ก็ไม่ออกซักที!
“พี่จะให้ผมไปทำอะไรอีก!?”
“พี่จะพาเราไปกินข้าวไง! อยากกินอะไรก็จะพาไป! เพราะฉะนั้นอยู่นิ่งๆได้ไม๊?”
จริงเหรอ? ที่ดงยองเบทำแบบนี้...แค่อยากจะประชดควอนจียงกับ เชวซึงฮยอน?
จริงเหรอ? ที่ดงยองเบคิดกับอีซึงฮยอนแค่น้องชาย?
แล้วจริงไม๊? ที่รักแท้
.....มักจะแพ้ความใกล้ชิด
TO BE CONTINUE…,,.
นังเห็ดโง่โคตรโหดดดดดดดด แต่ก็ยังน่ารัก อิ๊อิ๊
รักแดในเรื่องที่นอกจากกล้ามก็ครั้งนี้แหละ โฮะๆๆๆ
ใสไข่ได้ดีมาก กู้ดดจ๊อบ คังแดซอง!!!!
ลิงเห็นแก่กินโคตรๆๆๆๆๆๆ
สุดท้ายย
รักแท้แพ้ไกล้ชิด ขอให้มันสลับคู่เทิ้ดดดดดดดดดดดด
#1 By -+ Uk-UnKNew +- on 2008-02-19 19:53