[Short Fic] L.O.V.E U III
posted on 28 Feb 2008 01:19 by e-keijung in TOPTORY
[Short Fic] L.O.V.E U III
Part III
By : E-keijung
song for fiction : LOVER – D.Bace
characters :
tempo x seungri?
tempo x jiyong?
yongbea x jiyong?
yongbea x seungri?
Talk: เหออออ ต่อช้ามาก! แอบเซ็งตัวเอง แต่งฟิคไม่ออกอ่ะค่ะ ><
ชีวิตรันทดมาก พอดีเปลี่ยนธีมก็เลยแต่งให้มันเสร็จซักที!
แล้วที่สุดมันก็เสร็จ กร๊าซซซซ ตอนนี้แดซองมิได้ออกเลย
พยายามหาที่แทรกแล้วนะคะ แต่กลัวเสียฟิล(คนอ่านจะเกิดฟิลไม๊นิ)
ก็เลยไว้พาทหน้าเน๊อะ XD ตอนแรกกะให้จบพาทนี้แล้วค่ะ
แต่มันยังจบมิได้ สังเกตจั่วด้านบน เอาจีรีออกไปแล้ว 55555
เพราะคาดว่าแต่งให้มันจบเป็นจีรีคงไม่ได้แน่
ยังไงก็ ขอบคุณพี่แป้งแล้วก็ทุกคนน้าค้า จุ๊บๆๆ พี่แป้งปิดเทอมรึยังคะเนี่ย ?
แอบรอฟิคอยุ่เนื่องๆ >< เบรี ตุงๆๆๆๆ! กร๊ากกกก
เพลงประกอบฟิคอันนี้ เป็นเพลงที่เท็มเป็นแฟนคลับตั้งแต่ประถมนะคะ
พอดีเข้าบ้านแดงก็เลยโหลดมา เครดิต ทู พี่แคท* ค่ะ
ส่วนอัลบั้มสอง พระเจ้าเถอะ แม่งอะไรนักหนาฟ่ะคะ โหลดรอบที่สามแล้ว
มันก็ยังไม่สำเร็จซักที ต่อยกะกุไม๊คะทีโอที!!!!!!?!
จริงเหรอ? ที่ดงยองเบทำแบบนี้...แค่อยากจะประชดควอนจียงกับ ชเวซึงฮยอน?
จริงเหรอ? ที่ดงยองเบคิดกับอีซึงฮยอนแค่น้องชาย?
แล้วจริงไม๊? ที่รักแท้....
.....มักจะแพ้ความใกล้ชิด
ดงยองเบคนนี้ขอตอบช้าๆชัดๆว่า...
จริงทุกประการ!
จริงที่ว่าดงยองเบทำแบบนี้เพราะแค่อยากประชดควอนจียงกับชเวซึงฮยอน
จริงที่ว่า ดงยองเบคิดกับอีซึงฮยอนแค่น้องชาย
และก็จริง ที่ว่ารักแท้มันมักจะแพ้ใกล้ชิด!
ผมก็คิดแบบนี้มาตลอดว่ารักแท้มันแพ้ใกล้ชิด! แต่ว่าทำไมรักของผมมันถึงไม่เป็นแบบนั้น ผมเองก็ไม่เข้าใจ
ทั้งๆที่ผมใกล้มันปานจะแหกตูดดม!
ทั้งๆที่ผมแพ้มันมาตั้งนาน เกินชาติเศษ!
ทั้งๆที่ผมคิดกับมันมากกว่าเพื่อนสนิท!
แต่ทำไม? มันถึงมองผมเป็นแค่เพื่อนเล่นมันทุกที...
แล้วนี่...
.....จะมาส่งสายตาบ้าบอแบบนี้อีกนานไม๊วะ?!
เกือบจะทั้งอาทิตย์ที่หัวหน้าวง สื่อสารกับเขาด้วยสายตา
แม่งท่าจะบ้ากันไปใหญ่แล้วทั้งชเวซึงฮยอนและควอนจียง
ไม่รู้ว่าไอ้สองคนนี้มันทำโค้ดลับอะไรกัน
ที่แน่ๆ ตอนนี้ยองเบกำลังเสียสมาธิ! ทำงานกันอยู่แท้ๆ
ยังมาเล่นอะไรเป็นเด็กๆอยู่ได้
มีอะไรก็พูดกันมาตรงๆสิวะ?!
อยากจะถามควอนจียงใจจะขาดว่า ลิ้นไก่หายรึไงถึงไม่เปิดปากพูดกับเค้าน่ะ!
แต่ทำไงได้ !?
ดงยองเบคนนี้ รักศักดิ์ศรียิ่งกว่าชีวิตซะอีก!
เรื่องอะไรจะยอมเสียฟอร์มเดินเข้าไปถาม....
“เฮ้! ยองเบ ฟังที่ฉันพูดอยู่รึเปล่า?”
“เอ่อ...อะไรนะครับ?”
ยิ้มแห้งๆให้ผู้จัดการส่วนตัวก่อนที่จะตั้งใจฟังผู้จัดการอธิบายเรื่องงาน ข่มใจไม่ให้หันไปมองสายตาจับผิดของควอนจียง แต่ใครจะไปรู้ว่าดงยองเบที่ทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจคนนี้จะไม่ได้สนใจฟังรายละเอียดที่ผู้จัดการอธิบายเลยซักนิด นอกจากจะยังไม่ตั้งใจฟังแล้ว เขายังไม่สามารถละสายตาจากควอนจียงได้อีกด้วย
“เหมือนจะไม่ได้ตั้งใจฟังเลยนะยองเบ!
เอาเป็นว่า....อัลบั้มโซโล่นายต้องทำโปสเตอร์โปรโมตใหม่นะ”
“ขอโทษนะครับ…”
ลุกขึ้นยืนก้มหัวขอโทษขอโพยที่วันนี้ตัวเองไม่มีสมาธิทำงาน วันนี้มันวันบ้าวันบออะไร ทั้งโปสเตอร์โปรโมตใหม่ก็โดนใครที่ไหนก็ไม่รู้เหยียบจนเละ แล้วยังมาโดนว่าอีก แล้วมันจะมีอะไรแย่อีกกว่านี้ไม๊เนี่ย?
“ใครวะแม่ง!”
สบถเสียงเบาๆกับตัวเองก่อนจะสะบัดหัวลุกออกจากห้องโดยไม่ลืมที่จะคว้ามือน้องเล็กที่นั่งหน้าเซ็งไม่สบอารมณ์กับใครตั้งแต่เช้า เหตุผลที่เป็นแบบนี้ก็คงไม่พ้นเรื่องที่เค้ากำลังเป็นอยู่หรอก ควอนจียงไม่คุยกับเค้า และแน่นอนว่าชเวซึงฮยอนก็ไม่ได้คุยกับซึงริ
ไอ้สองคนนี้มันตั้งใจจะเมินพวกเค้าจริงๆน่ะเหรอ?
“เฮอะ! ก็แค่โปสเตอร์ทำเป็นโวยวายไปได้!”
.
.
.
.
“เป็นอะไรอีกละเรา”
“ทำไมพี่ซึงฮยอนไม่คุยกับผม?!”
“....................”
ดงยองเบไม่ได้ตอบคำถาม เพราะ ตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรสองคนนั้นถึงไม่ยอมพูดไม่ยอมจา
ยองเบเห็นความพยายามของซึงริมาตลอดทั้งอาทิตย์ ทั้งเข้าไปชวนคุย ชวนไปนู่น ไปนี่ แต่เท็มโปก็ดันเปลี่ยนเรื่องหันไปคุยกับจียงโดยไม่สนใจน้องชายของเขาเลยซักนิด
คิดแล้วมันก็น่าเจ็บใจนัก!
เขาวางแผนจะประชดจียงกับเท็มโปแท้ๆ
แต่กลับโดนสองคนนั้นเมินกลับซะอย่างงั้น
ตัวเขาน่ะไม่ค่อยเท่าไหร่หรอก กับอีแค่เห็ดเชิดใส่ เค้าไม่ได้เจ็บปวดอะไรมากมาย ถึงบางทีจะอยากกระโดดถีบหัวหน้าวงบ้างก็เถอะ
แต่กับอีซึงฮยอนเนี่ยสิ นั่งซึมกระทือเป็นหมีแพนด้าอดข้าวมาตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วแล้ว พอเค้าถามว่าเป็นอะไร ก็เอาแต่ถามกลับคำถามเดิมๆว่า
‘ทำไม เท็มโปไม่คุยด้วย’
.....แล้วตัวเขาจะไปหาคำตอบมาจากไหน?
นอกจากจะเปลี่ยนเรื่องคุยแล้วก็ปลอบน้องชายไปวันๆ
“ขึ้นไปซ้อมต่อเหอะซึงริ เดี๋ยวมันก็คุย”
ฉุดมือซึงริให้ลุกขึ้น แต่เจ้าตัวกลับก้มหน้านิ่งไม่ขยับเยื้อนไปไหน จนยองเบต้องก้มลงไปมองว่า ไอ้น้องชายสุดที่รักของเขาเกิดอาการอะไรขึ้นมาอีก แต่คำตอบที่ได้กลับมาคือ ซึงริส่ายหัวเบาๆพร้อมไล่ให้เค้าขึ้นไปซ้อมก่อน...
“พี่ขึ้นไปก่อนเถอะฮะ ผมขอเข้าห้องน้ำก่อนแล้วเดี๋ยวผมตามขึ้นไป”
“งั้น...พี่ขึ้นไปซ้อมก่อนนะ”
ซึงริพยักหน้ายิ้มให้ก่อนจะหันหลังเดินเนิบๆหายเข้าไปในห้องน้ำ
“ขอโทษนะซึงริ...”
ยองเบมองหลังน้องชายแล้วได้แต่ถอนหายใจ เดินเกาหัวไม่รู้จะทำยังไงให้สถานการณ์มันดีขึ้น รู้สึกผิดที่ทำให้ซึงริเป็นแบบนี้ ความจริงก็ไม่ได้กะจะเอารูปที่ซึงริแอบถ่ายพี่ใหญ่ไปให้เท็มโปดูอยู่แล้ว ก็แค่กะว่าจะแกล้งเพื่อนสนิทเค้าเฉยๆ แต่ไหงเรื่องราวมันกลับวุ่นวายจนทำให้น้องเล็กที่ปรกติวันๆจะเอาแต่ยิ้ม หัวเราะ ร่าเริง หาเรื่องเล่นได้ทั้งวัน ต้องมาซึมเศร้าแบบนี้!
ให้ตาย! รอให้เคลียร์รู้เรื่องก่อนเถอะ ชเวซึงฮยอนต้องชดใช้ที่ทำให้น้องชายเขาเสียใจแน่!
ถึงเขาจะเตี้ย! แต่มั่นใจว่ายังไงเขาก็แข็งแรงกว่า
จะต้องต่อเก้าอี้ซักกี่ตัวก็เอาเหอะ!
เดินคิดไปคิดมาก็มาถึงหน้าลิฟธ์พอดี กำลังจะกดปุ่มขึ้น ถึงกับอ้าปากค้างที่ประตูลิฟธ์เปิดโดยที่ยังไม่ได้กด และแน่นอนว่าแค่ประตูเปิดเองอัตโนมัติไม่ได้ทำให้ตกใจจนต้องอ้าปากค้างอยู่แล้ว เพราะเหตตุผลที่ทำให้เขาอ้าปากค้างน่ะ จริงๆแล้ว คือ ควอน จียงกำลังยืนเสียบไอพอด ร้องเพลงสบายใจเฉิ่บอยู่ในลิฟธ์ตัวนั้นต่างหาก
“เอาไงดีวะ….?”
ยืนชั่งใจอยู่นาน ในที่สุดดงยองเบก็ตัดสินใจเดินเข้าไปในลิฟธ์ โดยที่พยายามยืนให้ห่างควอนจียงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ทำไงได้เล่า! ลิฟธ์มันกว้างพอจะทำให้เค้ายืนห่างกับจียงมากขนาดนั้นซะทีไหน!
จียงยืนทำหน้าที่เปิดปิดประตูอยู่ฝั่งขวาของลิฟธ์ ส่วนเขายืนชิดกำแพงฝั่งซ้าย
ซ้ายกับขวาห่างกันไม่เกินหนึ่งฟุต! แต่กลับไม่หันมามองหน้ากันเลยซักนิด!
บรรยากาศแบบนี้มันอะไรกันวะ? เมื่อไหร่จะถึงซักที!
ดงยองเบอยู่บริษัทนี้มาก็ตั้ง หกเจ็ดปี! ทำไมวันนี้มันถึงรู้สึกเหมือนตึกวายจีสูงเสียดฟ้าแบบนี้ละ?
แล้วนี่มันจะเงียบอยู่แบบนี้อีกนานไม๊?
ปัดโธ่โว้ย! เปิดปากพูดซักคำสิวะ ควอนจียง!
“ผู้จัดการฝากมาบอกว่า โปสเตอร์นายได้อาทิตย์หน้านะ”
เงยหน้ามองแผ่นหลังของหัวหน้าวงแบบงงๆ นี่นอกจากเพื่อนเค้าจะมีความสามารถในด้านดนตรีมากมายเหลือขนาดแล้ว มันยังมีความสามารถในการอ่านใจคนอื่นอีกเหรอ?
ควอนจียงจะมีความสามารถอะไรก็ช่างมันก่อนเถอะ เค้าไม่คิดจะสนใจเรื่องเกินธรรมชาตินั่นอยู่แล้ว
เพราะตอนนี้ยองเบกำลังสนใจประโยคแรกที่จียงเปิดปากคุยกับเขาของอาทิตย์นี้มากกว่า
ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเขาต้องอมยิ้มเมื่อได้ยินเสียงของหัวหน้าวง
แต่ที่แน่ๆตอนนี้ยองเบกำลังจับหมวกใบโปรดที่อยู่บนหัวให้เลื่อนลงมาต่ำกว่าเดิมก่อนทีจะพูดกับควอนจียงครั้งแรกของสัปดาห์...
“เห็ด...”
“อะไร?!”
จียงหันมาเลิกคิ้วถามพร้อมสีหน้าหงุดหงิดเหมือนว่าจะบอกยองเบว่าตัวเองไม่ชอบใจสรรพนามที่ยองเบเรียก.. ก่อนจะหันกลับไปเพิ่มเสียงไอพอดให้ดังยิ่งกว่าเดิมจนยองเบได้ยินเสียงเพลงเล็ดลอดออกมาเบาๆ
ถ้าไม่ติดว่ากำลังซีเรียสกันอยู่ ยองเบคงจะเดินไปปิดไอพอดของจียงเรียบร้อยแล้ว...
“เอ้า! เรียกแล้วก็ไม่พูด บ้าป่ะวะ!?”
ใครจะเชื่อว่าดงยองเบจะยอมปล่อยให้ควอนจียงบ่น?
ใครจะเชื่อว่าคนอย่างเขาจะยอมยืนทนฟังเสียงควอนจียงต่อว่า?
แล้วใครจะเชื่อ....ว่าคนอย่างดงยองเบจะยอมเสียฟอร์มพูดประโยคนี้.....
“ทำไมไม่พูดกับฉัน.....”
ศักดิ์สงศักดิ์ศรีอะไรนั่น...พักไว้ก่อนก็แล้วกัน
.
.
.
.
“เฮ้อ~..”
ถอนหายใจรอบที่ยี่สิบสี่ของวันก็ไม่สามารถทำให้อารมณ์ของอี ซึงฮยอนดีขึ้นได้เลยซักนิด มีแต่จะทำให้คิดมากขึ้นซะด้วยซ้ำ!
เมื่อไหร่พี่ใหญ่จะยอมคุยกับเค้าซักที?
ถามคนโน่นคนนี้ก็ไม่มีใครตอบได้ซักคน
พี่เท็มโปเป็นอะไร? ไหนพี่ยองเบบอกว่าพี่เท็มโปรู้ว่าเขาแอบมอง
ไหนพี่ยองเบบอกไงว่าพี่เท็มโปรู้ว่าเค้าแอบชื่นชม!
แล้วทำไมถึงยังมาเมินใส่กันอีก!?
ถึงก่อนหน้านี้เขาจะไม่สนิทสนมอะไรมากมายกับพี่ซึงฮยอน แต่ซึงริก็ไม่เคยรู้สึกห่างเหินกับเท็มโปขนาดนี้...
เมื่อไหร่มันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม....
แล้วจะมีวันที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม๊….?
“ทำไมพี่ถึงไม่คุยกับผม!”
ยิ่งคิดซึงริยิ่งเปิดน้ำแรงๆพร้อมกวักน้ำล้างหน้า ล้างตาหวังให้ตัวเองเลิกคิดเรื่องพวกนี้ซักที แต่ไม่เลย..
ยิ่งทำแบบนี้ก็ยิ่งเกิดคำถาม นี่พี่เท็มโปมีอิทธิพลกับตัวเค้ามากมายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ซึงริใส่ใจรายละเอียดเล็กๆน้อยของชเวซึงฮยอน...
“โง่! โง่! โง่! พี่เท็มโป พี่มันโง่!”
“พี่มันโง่ตรงไหนซึงฮยอน?”
“พี่......”
พี่เท็มโปเข้ามาได้ยังไง?
ห้องน้ำในบริษัทก็มีตั้งมากมายทำไมจะต้องมาเข้าห้องเดียวกับเค้า?
เงยหน้าบ่นหงุบหงิบกับตัวเองในกระจก ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเลี่ยงตอบคำถามของบุคคลที่เพิ่งเดินเข้ามาเมื่อตะกี้!
และดูเหมือนคนที่เพิ่งเดินเข้ามาก็ไม่ได้ต้องการคำตอบซักเท่าไหร่ เพราะเท็มโปเพียงแค่เดินเข้ามาล้างหน้าล้างตาเท่านั้น แล้วตอนนี้.....เท็มโปก็กำลังเปิดประตูเดินออกไปแล้ว
เดินเข้ามาให้อีซึงฮยอนหวั่นไหวเล่นแล้วก็จะจากไปอีกแล้วใช่ไม๊?
“พี่ซึงฮยอน....”
จะผิดไม๊? ถ้าวันนี้เค้าจะผิดสัญญากับตัวเองที่ว่า ให้ตายยังไงก็จะไม่บอกให้พี่เท็มโปรู้ว่าเค้ารู้สึกยังไง
“พี่ซึงฮยอน....”
จะผิดไม๊? ถ้าวันนี้ซึงริจะแสดงความรักในแบบที่ตัวเองคัดค้านมาตลอด...
“พี่ซึงฮยอน!”
“อะไรครับ...อีซึงฮยอน?”
เท็มโปปิดประตูห้องน้ำก่อนที่จะเดินมายืนข้างๆซึงริที่เอาแต่มองพี่ใหญ่ผ่านกระจกด้วยสายตาเหมือนเด็กตั้งใจจะทำอะไรซักอย่าง แต่ก็ไม่ยอมพูดอะไรซักที...
ยืนกอดอกมองน้องเล็กอยู่นาน ชเวซึงฮยอนก็ตัดสินใจจะเดินออกจากห้องน้ำไปอีกครั้ง แต่ทว่า...เสียงที่คิดว่าจะไม่เอ่ยคำถามใดๆก็ดังขึ้นมา…
“พี่ชอบพี่ยองเบรึเปล่า?”
“เปล่า....”
“แล้วพี่ชอบพี่แดซองรึเปล่า?”
“เปล่า....”
จากที่เคยยืนมองหน้าเท็มโปผ่านกระจก ตอนนี้อีซึงฮยอนกลับก้มหน้าหลบสายตาพี่ใหญ่ที่กำลังเลิกคิ้วสงสัยกับประโยคคำถามแต่ละข้อของเค้า
ให้ตาย! เกิดมาไม่เคยคิดเลยว่าจะมาพูดเรื่องแบบนี้ในห้องน้ำ!
“แล้วพี่...ชอบพี่จียงรึเปล่า?”
“ถามทำไม?”
“ผมถามพี่ก็ตอบสิฮะ”
หลับตารอคำตอบที่ระทึกใจที่สุดตั้งแต่ออกมาจากท้องแม่! อันที่จริงก็ไม่เห็นว่าพี่เท็มจะต้องคิดมากขนาดนั้น ถ้าพี่ชอบก็ตอบว่าใช่ ถ้าพี่ไม่ก็ตอบปฏิเสธ! ก็แค่นั้นไม่ใช่เหรอ? ทำไมจะต้องเว้นระยะให้เค้าหายใจไม่ทั่วท้องด้วย
ถ้านับ หนึ่งถึงสามพี่ยังเงียบอีกละก็ ผมจะบีบจมูกตัวเอง ฆ่าตัวตายตรงนี้ละนะ!
หนึ่ง!
สอง!
สาม!
“อืม....ชอบ.. ชอบมาตั้งนานแล้ว....”
.
.
.
.
“ทำไมไม่พูดกับฉัน...”
“พูดทำไม!? วันๆนายเอาแต่ว่าฉัน ขี้เกียจคุย!”
จียงถอดหูฟังไอพอดออกก่อนที่จะหันหลังมาคุยกับยองเบดีๆซักที แต่พอเค้าหันหลังกลับไปถึงกับตกใจเพื่อนสนิทที่เอาหมวกปิดตาเกือบจะถึงปากยืนพิงกำแพงลิฟธ์บ่นอะไรก็ไม่รู้ออกมา
ไอ้เตี้ยนี่มันก็เขินเป็นด้วยเหรอ?
“พูดอะไรวะฟังไม่รู้เรื่อง”
“ก็นายเอาแต่เล่นกับไอ้เท็มอยู่ได้ ฉันไม่ชอบเว้ย!”
โชคดีจริงๆที่ตอนนี้ยองเบเอาหมวกปิดตาอยู่ เพราะถ้าขืนมันยืนท่าปรกติมีหวัง ตัวเค้าเนี่ยแหละที่ต้องเป็นคนเขินแทน นี่ควอนจียงไม่ได้หูเฝือนไปใช่ไม๊? ยองเบกำลังหงุดหงิดเพราะเรื่องของเค้าใช่ไม๊?
อยากจะหัวเราะให้ลิฟธ์สะเทือน สลิงขาด สมองไหลออกมากองตรงหน้าดงยองเบ
ในที่สุดแผนการของแดซองก็ได้ผล!
นี่สิวะ เรียลแพลน!
“ทำไมวะ? ทีนายยังเล่นกับซึงริ”
“ก็นั่นมันน้อง...”
“นี่ก็เพื่อน!”
“แล้วเท็มโปมันคิดกับนายแค่เพื่อนรึเปล่า?”
“ห๊ะ...? แล้วถ้าเท็มมันไม่คิดกับฉันแค่เพื่อนแล้วมันจะคิดอะไรกับฉัน”
“ก็ไปถามมันเองสิวะ!”
แล้วนี่....มันมีอยู่ในแผนด้วยเหรอ?
เท็มโปน่ะเหรอจะคิดกับเค้าเกินเพื่อน….?
TO BE CONTINUE…,,.
จะมีผลิกโผมั้ยเนี่ยยยยยยยยยย????
ตะแรกเทมรี-เบจี
แต่ตอนนี้จะกลายเป็น 4 เศร้า อ๊ะป่าวเนี่ย
แร้วกุมารจีจะเลือกใครอ่ะ....
คนแต่งค้าบบบบบมาต่อไวๆ นะ....
ลุ้นนะเนี่ยยยยย
#2 By GD (125.25.147.79) on 2008-02-28 19:13