[Short Fic] Because of Hairstyle
posted on 03 Apr 2008 16:44 by e-keijung in TOPTORY
[Short Fic] Because of Hairstyle
By: E-keijung
Song for fiction:
Character: Tempo x Seungri
Warning: เรื่องมันเกิดจากทรงผมใหม่พี่เท็มค่ะ สนองนี๊ดตามเคย ทนไม่ไหวแล้ว เอาซักหน่อย! 5555
Note: ทุกคนจิ้นเท็มโปกับทรงใหม่มันได้ตามสบายนะคะ 555555555555
55555555555555 ไม่รู้เป็นอะไร เวลาเห็นพี่เท็มทรงใหม่ตอนวินาทีแรจะออกแนว
อึ้งไม่กล้าดู กร๊ากกกก ต้องรีบริสตอลงมา พอเปิดขึ้นมาดูใหม่ละขำกร๊ากเลย
ทางทีดีพี่รีบแกะหนังยางออกนะ 5555 ไม่งั้นไอ้กิ๊ฟขำท้องแข็งตายดับอนาทแน่! 555+
พระเจ้า! เท็มโปไม่เข้าใจว่ะครับ ทำไมคนรักของผมจะต้องไปกุ๊กกิ๊กดุ๊กดิ๊กกับคนอื่นด้วย!?
แฟนตัวเองก็นั่งอยู่ตรงนี้ หัดสนใจซะบ้างไม่ได้รึไง!? หรือว่าตัวเขานั้นจะดึงดูดใจซึงริไม่พอ...
เฮอะ! หน้าตาแบบนี้เนี่ยนะไม่ดึงดูด?
สูงล้ำจ้ำหม้ำแบบนี้น่ะเหรอไม่เร้าใจ?
สาวๆเห็นแล้วกรี๊ดหลอดลมแถบแตก นี่เรียกว่าหล่อไม่พอเรอะ?
เท็มโปมีอะไรสู้ดงยองเบกับจียงไม่ได้ ซึงริถึงไม่มาเจ๊าะแจ๊ะแบบนั้นบ้าง!?
แล้วนี่แม่งจะจู๋จี๋กันอีกนานไหม! เดี๋ยวพ่อก็กระทืบให้ตายทั้งไอ้ชู้หมายเลขหนึ่งหมายเลขสองเลยนี่
“ทำไมวะแม่ง!”
ท้าวแขนมองหัวหน้าวงกับยองเบที่นั่งขนาบน้องเล็ก แล้วได้แต่ตั้งคำถามที่ไม่มีใครตอบ อันที่จริงถ้าจะมีใครตอบก็มีตัวเขาเองเนี่ยแหละ! ถามเองตอบเอง หงุดหงิดเอง กี่วันแล้วที่ซึงริไม่มาอ้อนอย่างที่เคยทำ กี่วันแล้วที่เขาไม่ได้ใกล้ชิดเหมือนที่ยองเบกับจียงทำ กี่วันแล้วที่เขาไม่ได้อยู่กับอีซึงฮยอนตามลำพัง
มันเกิดอะไรขึ้น? พี่ทำอะไรผิด?
มองผมหน้าม้าที่ยาวเกือบจะทิ่มตาตัวเองก่อนที่หันไปมองซึงริอีกรอบ เป่าลมขึ้นไปกระทบเส้นผมเล็กๆให้มันไหวเล่น ทำบีทบ๊อกซ์เรียกร้องความสนใจ ตีโต๊ะดังป้าบๆเป็นจังหวะ หวังให้น้องเล็กหันมามองบ้าง แต่ก็ไม่เป็นผล ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไอ้จียงมันจงใจบังซึงริไม่ให้หันมามองเขา หรือว่า ซึงริไม่อยากหันมาเองกันแน่
“ท๊อปฮยองแต่งเพลงอยู่เหรอ...”
เงยหน้าขึ้นไปมองเจ้าของเสียงก่อนที่จะกลับมาจ้องไปที่เป้าหมายต่อ กูจะบีทบ๊อกซ์ให้ลมหมดจนกว่าซึงริจะหันมาเนี่ยแหละ! เอาสิ บังได้บังเลยไอ้จียง! พรุ่งนี้ข่าวดังหน้าหนึ่งแน่
โลกตะลึง! เชวซึงฮยอน แรปเปอร์วงบิ๊กแบงบีทบ๊อกซ์จนหมดลม
โปรดไว้อลัยด้วยการยืนสงบนิ่ง 2.6569835 วินาที
อยากให้เป็นแบบนั้นก็เอาเล้ย! กูยินยอมตายเพื่อคนที่กูรัก
รักของเราจะเป็นอมตะ พี่ยอมทำทุกอย่างให้เราหันมานะ หันมาซะทีสิซึงริ...
ป้าบ!
แดซองที่ยืนรอคำตอบอยู่นาน ประทับฝ่ามือลงกับหลังเท็มโปเต็มแรง ก่อนที่จะลากเก้าอี้ใกล้ๆมานั่งจ้องหน้าพี่ชายบังเต็มจอ
“ท๊อปฮยองแต่งเพลงอะไรบอกผมบ้างดิ๊..”
เท่านั้นไม่พอ แดซองยังยิ้มตาหยี ทำหน้าอยากรู้อยากเห็นเต็มที่ เท็มโปถอนหายใจแรงๆหนึ่งที ก่อนจะจับหัวน้องหมุนไปดูภาพข้างหลังที่เป็นสาเหตุของเพลงบีทบ๊อกที่เขาทำเมื่อตะกี้ แดซองมองพี่ยองเบคุยกับซึงริ พี่จียงส่งยิ้มหวานเยิ้มให้มักเน่แล้วได้แต่หยักไหล่พอเป็นเสต็ปให้พี่ใหญ่เป็นเชิงขอโทษว่า
‘ขอโทษนะพี่ ที่ผมเข้ามาขัดจังหวะการแสดงเรียกร้องความสนใจ’
“ท๊อปฮยอง....”
“อะไร!?”
“ผมว่าพี่ผมยาวแล้วนะ”
หลังจากที่พิจารณาหาทางช่วยพี่ใหญ่อยู่นาน อยู่ดีๆแดซองก็โพล่งขึ้นมาซะเฉยๆ เท็มโปเลิกคิ้วมองน้องชายก่อนที่จะจับผมของตัวเองขึ้นมาสำรวจความยาว ก็จริงอย่างที่มันว่า ผมเขายาวขึ้นมากจริงๆ ว่าแต่...มันเกี่ยวอะไรกับการที่ไอ้ยองเบกับจียงมันกำลังจีบซึงริของเขาอยู่ตอนนี้วะ!?
“แล้ว...”
“แล้วพี่ไม่อยากเปลี่ยนลุคกระชากใจซึงริรึไง?”
อย่าว่าอย่างงู้นอย่างงี้เลยนะไอ้น้องแดซอง! พี่เนี่ยทำผมทรงไหนก็หล่อว่ะขอบอก
มันน่าจะกระชากใจซึงริทุกทรงอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเปลี่ยนซักกี่ทรงๆ ยังไงเขาก็หล่อที่สุดในวงอยู่ดี
หรือไม่จริง? ไม่เชื่อถามวีไอพีทั่วโลกก็ได้ ตัดสินกันด้วยเสียงกรี๊ดกันไปเลย ยังไงวีไอพีก็ต้องกรี๊ดให้เขาดังที่สุด!
“น้องมันไม่สนใจหรอกมั้ง” พูดตัดบทเสร็จแล้ว ก็ผลักหัวแดซองที่บังหน้าซึงริออก ถึงจะมีหัวแห้วๆของจียงบังอีกชั้นก็เถอะ! อย่างน้อยเขาก็ยังเห็นเสี้ยวหน้าเล็กๆของแฟนสุดที่รัก... เพราะฉะนั้น ไปไกลๆตีนไปคังแดซอง! อยู่ก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเล้ย “เห้ย! พี่ฟังผมก่อนดิ ผมช่วยพี่ได้นะเอ้า!” พยายามขืนตัวจนได้กลับมาบังจอเต็มๆอีกครั้ง ส่งยิ้มตาหยีให้เท็มโป สร้างความมั่นใจให้พี่ชายเต็มที่กับคำแนะนำครั้งนี้ คังแดซองเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับโดเรม่อนเป็นประกัน! ถ้าซึงริไม่กลับมาสนใจพี่ซึงฮยอนละก็ แดซองพร้อมที่จะเผาสารพัดโดเรม่อนทิ้งเป็นคำมั่นสัญญา
“ก็ได้วะ....”
และในเมื่อน้องมันตั้งใจจะช่วยขนาดนั้น มีเหรอที่คนเป็นพี่ชายอย่างเขาจะไม่รับไว้
ไม่มีทางเลือกแล้วนี่หว่า ขืนนั่งมองซึงริแบบนี้ทั้งวันทั้งคืน ซึงริก็คงจะไม่หันมามองอยู่ดี จะให้บีทบ๊อกซ์จนลมหมดก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะตาย เพราะลมปราณของเขานั้นมหาศาล จะทำตัวเป็นอันตพาลเดินเข้าไปบ่องหัวควอนจียงกับดงยองเบก็ใช่เรื่อง เดี๋ยวน้องจะมองว่าเป็นที่พึ่งพาไม่ได้ซะเปล่าๆ
เพราะงั้น...ความหวังเดียวตอนนี้ของเท็มโป คือเปลี่ยนลุคให้กระชากใจซึงริตามคำแนะนำของแดซอง!
.
.
.
.
“ฮยองจะทำผมทรงอะไรอ่ะ? เอาหล่อๆนะ”
“เออน่า....”
ใช้หางตามองแดซองที่ยิ้มหน้าบานเป็นกระด้ง ก่อนที่จะหันกลับมามองตัวเองในกระจกบานเบอเร่อที่อยู่ตรงหน้า เลิกคิ้วมองนูน่าช่างตัดผมที่เอากิ๊บหลายสิบตัวมาติดไว้บนหัวเขา เปิดหนังสือเลือกทรงผมหลายสิบทรงที่อยู่ในนิตยาสาร อืม...ทรงคริสติโน่ โรนัลโด้เหรอ? หล่อดีเหมือนกันว่ะเฮ้ย! หางเตา หัวหยิกนิดๆ พระเจ้า! ถ้าทำทรงนี้มีหวังเซ่ออเล็กเฟ่อกี้ ต้องมาจ้างเขาไปร่วมทีมผีแดงแมนยูเป็นแน่! เอาเป็นว่าทรงนี้เข้ารอบ พลิกดูหน้าต่อไปก็เจอะเข้ากับทรง โทโมฮอคของนักร้องชื่อดังคนหนึ่ง...น่าสนใจเหมือนกันแฮะ เกรียนข้างๆ ผมตั้งๆกลางหัว เอาเป็นว่าทรงนี้เข้ารอบอันดับสอง! พลิกหน้าแล้วหน้าเล่า ก็คัดเลือกทรงผมที่ถูกใจออกมาได้ 5 ทรง
ใจจริงชเวซึงฮยอนชอบมันทั้ง 5 ทรงเนี่ยแหละ ถ้าได้ทำ 5 ทรงนี้กระชากใจวีไอพีโรคหัวใจกำเริบเลิฟแน่
แต่แน่นอนว่าเขาทำ 5 ทรงนี้บนหัวหัวเดียวไม่ได้ คงจะตลกพิลึกถ้าเขาเอาทรงของคริสติโน่มาผสมกับโทโมฮอคแล้วเอาสกินเฮดมาประยุกต์ให้เข้ากัน บวกกับทำผมหน้าม้าให้เป็นเอกลัษณ์ซักหน่อย...
ถึงชเวซึงฮยอนจะเกิดมาหน้าตาดีซักแค่ไหน
แต่ขอเถอะ! เขาคงไม่ทะลึ่งผสมผสาน 5 ทรงนั้นบนหัวเขาแน่
แต่พูดกันตรงๆแบบลูกผู้ชาย...เลือกไม่ถูกว่ะว่าจะทำผมทรงไหน? นี่ถ้าตอนนี้เขาสร้างเครือข่ายเอสเอ็มเอสได้ป่านนี้เท็มโปทำไปแล้ว กด A1 เลือกทรงคริสติโน่ A2 โทโมฮอค A3 สกินเฮด A4 ทรง รด A5 ปล่อยมันยาวแบบนั้นแหละ
หันหน้าไปหาน้องชายที่นั่งข้างๆ กะจะให้ช่วยตัดสิน กลับต้องเบ้หน้าอารมณ์เสียทันที เมื่อไอ้รุ่นน้องเจ้าของความคิดดันหลับคาหนังสือการ์ตูนเล่มโปรดที่ถือลงมาด้วยซะอย่างงั้น ให้ตาย! นี่กูคิดถูกหรือคิดผิดวะเนี่ยที่เชื่อคังแดซอง!?
“เอาเป็นว่าทำผมทรงนี้นะครับนูน่า”
จิ้มนิ้วไปที่นิตยาสารแบบทรงผมก่อนที่จะหลับตารอคอยเวลาที่จะยลโฉมลุคใหม่ นูน่าช่างตัดผมวางหนังสือแบบผมลงกับโต๊ะข้างหน้า ก่อนที่จะเดินไปเตรียมกรรไกรในห้อง กลับมาอีกทีก็ก้มลงมองแบบผมที่นักร้องชื่อดังของบริษัทเลือก แล้วก็ต้องถลึงตาเกือบหลุดออกจากเบ้าอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง
“คิดยังไงทำผมทรงนี้น้า...”
ส่ายหน้าเบาๆ พร้อมหยิบอุปกรณ์ที่เตรียมไว้ขึ้นมาจัดการกับหัวตรงหน้า ใจจริงอยากจะเรียกลูกค้ารายนี้ขึ้นมาถามซะเหลือเกินว่า จะตัดทรงนี้จริงเหรอ? น้อยคนนักที่ตัดทรงที่กำลังทำอยู่นี้แล้วจะดูดี แต่คิดไปคิดมา มันจะเป็นการรบกวนลูกค้าซะเปล่าๆ ในเมื่อเลือกแล้วก็ทำตามออเดอร์...ยังไงนูน่าก็จะทำเต็มที่นะ!
แต่จะบอกว่า ถ้าน้องชเวทำออกมา นูน่าว่ากลับถิ่นอูกันด้าเถอะ
มันเหมือนเงาะป่าจริงๆนะน้องชเวโป้ที่รัก....
.
.
.
.
5 ชั่วโมงผ่านไป เท็มโปเริ่มตะหงิดใจ ทำผมบ้าอะไรวะทำไมมันนานจัง!? ที่เขาสั่งมันก็ไม่น่าจะทำนานขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ? ก็แค่ซอยๆผมออกนิดหน่อยก็เท่านั้น ถึงใจจริงจะอยากทำทรงคริสติโน่ก็เถอะ แต่เขาไม่พร้อมจะเปลี่ยนลุคตอนนี้หรอก แถมไอ้คนช่วยตัดสินใจมันดันหลับไปซะนี่ จะให้ตัดสินใจคนเดียวมันก็กระไรอยู่...
ดึงผ้าขนหนูที่ปิดตาเอาไว้หวังจะยลผมทรงใหม่ในกระจก พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นเงาสะท้อนคนที่นั่งข้างๆ
‘โอ้...ทำไมมันหน้าเหมือนกูจังเลยวะ ผมแม่งโคตรเท่ห์! แต่กูว่ามึงกลับเผ่าไปเถอะนะ ฮ่าๆๆ’
คิดในใจก่อนที่จะเอาผ้าขนหนูมาปิดตาต่อ เพราะเห็นว่านูน่ายังจัดการกับผมเขาไม่เสร็จ แต่ก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่ออยู่ดีๆไอ้น้องชายที่หลับเป็นตาย เขย่าเท่าไหร่ก็ไม่ตื่นตะโกนเสียงดังลั่นร้านตัดผมขึ้นมา
“ท๊อปฮยอง! ผมพี่...สุดยอดไปเลย...”
เออแน่นอนอยู่แล้ว! แต่มึงนี่ขี้ตกใจเนอะ? กับไอ้แค่ซอยผมออกนิดหน่อยมันทำให้พี่หล่อขึ้นขนาดนั้นเลยเหรอ
ขนาดไอ้แดซองยังตกใจกับความหล่อเหลาของลุคใหม่ครั้งนี้ ซึงริคงจะต้องช๊อคซีนีม่ากลับมาเอาใจเขาเหมือนเดิมแน่ หึหึ รอหน่อยนะอีซึงฮยอน เดี๋ยวอีกไม่กี่ชั่วโมงพี่จะรีบวิ่งไปให้น้องยลโฉม...
“ผมว่าหัวพี่เหมือนน้อยหน่าเลยว่ะ! ฮ่าๆๆๆ”
หัวกู? อ่อ....มึงเข้าใจผิดละสิ ไอ้คนที่นั่งข้างๆกูสินะ
มันก็แค่หน้าเหมือนเว้ย! พี่ชายมึงหล่อกว่านั้นเยอะคังแดซอง นี่ๆ หันกลับมามองกูนี่!
“น้อยหน่าบ้าอะไรวะ! นี่มันทรงส้มแคลิฟอเนียร์ชัดๆ”
หัวเราะเบาๆทั้งที่ผ้ายังปิดตาอยู่ แดซองเงียบไปหลังจากที่กระชากผ้าผืนนั้นออก เท็มโปเหล่ตามองน้องอย่างขัดใจ ดึงผ้าผืนเดิมหวังเอามาปิดตานอนรอนูน่าทำผมเสร็จเหมือนเมื่อกี้ แต่ก็ต้องโดนแย่งผ้าไปจากไอ้น้องชายคนเดิม
“พี่แสบตานะแดซอง!”
“ทรงส้มบ้านพี่สิ นี่มันน้อยหน่าไม่ใช่เหรอท๊อปฮยอง!”
ถึงแดซองจะซื่อบื้อยังไง เท็มโปก็ไม่คิดว่ามันจะซื่อจนเรียกชื่อผลไม้ผิดเป็นแน่
กลั้นหายใจค่อยๆลืมตามองกระจกตรงหน้า หวังให้สิ่งที่เขาคิดเป็นแค่ความคิดต่อไป
แต่ดูเหมือนความคิดนั้นจะเด่นชัดในความเป็นจริงขึ้นทุกทีเมื่อ ภาพสะท้อนที่ชเวซึงฮยอนคิดว่าเป็นคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ทำผมทรงน้อยหน่า คือตัวเขาเอง!
เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย! นั่นมันเงาะป่าที่ไหนหลุดมา!
“น..นูน่า ก่อนที่นูน่าจะทำทรงนี้ ผมชี้ทรงไหนเหรอครับ?”
น้ำตาแถบล่วงเมื่อแน่ใจแล้วว่าคนในกระจกคือภาพสะท้อนของตัวเขาเอง ผมกู...ทำไมมันไปขดตัวกันเป็นกลุ่มก้อนบนหัวแบบนั้น ฮืออออออออ เอาผมเส้นเล็กๆเหมือนผ้าไหมของชเวซึงฮยอนคืนมา........
“ก็ทรงนี้ไงจ๊ะ! น้องชเวโป้เปิดทรงนี้ไว้ให้นูน่า นูน่าก็ตัดตามออเดอร์ที่น้องชเวโป้สั่ง ที่จริงนูน่าก็คิดอยู่ว่าน้องโป้ทำทรงนี้จะดีเหรอ แต่พอทำออกมาก็น่ารักดีเหมือนกันนะ ใช่ไหมจ๊ะ? น้องแด้ของนูน่า..”
พูดไปยิ้มไปขดผมให้เขาไป ก็ไม่ได้ทำให้จิตใจที่ตอนนี้กำลังตกอยู่ห้วงวังวนอะไรซักอย่างดีขึ้นเลย
ถึงจะพูดว่าตัดออกมาแล้วดูดีก็เถอะ ไม่รู้ว่านูน่าพูดให้กำลังใจเขา หรือ ประชด หรือจริงใจที่จะพูดแบบนั้นกันแน่ แต่เขาไม่ปลื้มใจกับผมทรงนี้เลยซักนิด แม่งเหมือนพระสังข์ทองออกมาจากนวนิยายไทยชะมัดเลย!
เดี๋ยวถ้าไอ้ควอนจียงเห็นผมทรงนี้ของเขา มันต้องล้อเลียนเท็มโปคืนแน่ๆ!
‘ไอ้หัวน้อยหน่า เงาะป่าซาไก กร๊ากกกกกกกกกกกก’
แค่คิด ใจมันก็เจ็บแปล๊บๆแล้ว ไหนจะซึงริอีก แทนที่น้องจะตกใจที่เห็นเขาเปลี่ยนลุคหล่อขึ้นกว่าเดิม กลับต้องตกใจเพราะแฟนตัวเองกลายเป็นพระสังข์เท็มไป ทำยังไงดี....? กูอยากตายยยยยยย
“ท๊อปฮยองไม่ต้องคิดมากหรอกน่า...ทรงนี้น่ารักดีออก ผมว่าซึงริน่าจะชอบนะ เหมือนพี่ตอนเด็กๆเลย”
“จ..จริงเหรอวะแดซอง..”
เสียงขาดความมั่นใจอย่างเห็นได้ชัด แดซองเองก็รู้ว่าความผิดพลาดครั้งนี้ไม่มีใครผิด ทั้งนูน่า พี่เท็มโปและตัวเขาเอง ผมทรงตะขาบนี้ก็ไม่ได้น่าเกลียดซะหน่อย! อย่างน้อยพี่เท็มโปทำก็น่ารักกว่าคนอื่นทำละวะ!
ยกเว้นพี่ยองเบไว้คนหนึ่ง รายนั้นทำผมทรงไหนก็เข้ากับหน้าตาไปซะหมด พูดง่ายๆ! หล่อตลอดกาล..
“ใช่ๆๆ น่ารักดีออกฮยอง!...ทรงนี้ก็ทรงเก่าพี่ยองเบนี่นา บางทีน้องอาจะชอบก็ได้ เนอะนูน่า?”
นูน่าช่างตัดผมพยักหน้ายิ้มให้เขาเบาๆ ก่อนที่จะปัดผมตามเนื้อตามตัวของเท็มโปจนเสร็จสรรพ ชเวซึงฮยอนมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง ก่อนที่จะยืดอกสร้างความมั่นใจให้กับตัวเองด้วยการหายใจเข้าปอดลึกๆ
ก็บอกแล้วไงว่าคนหล่อทำผมทรงอะไรก็หล่อ!
เพราะฉะนั้น ถึงหัวจะน้อยหน่าเงาะป่าซาไกเท็มโปก็หล่อได้โว้ย!
.
.
.
.
แกร๊ก!
เท็มโปกับแดซองช่วยกันปิดประตูเสียงเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เดินย่องเบาเข้ามาในห้องพักช้าๆ หวังให้สามคนที่นั่งกินข้าวอยู่ไม่รับรู้การกลับมาของเขาทั้งสอง แต่ก็นั่นแหละ ห้องพักบิ๊กแบงมันใหญ่มากซะทีไหน ใครจะเข้าจะออกก็รู้กันทั้งบ้าน และแน่นอนว่า ถึงเชวซึงฮยอนกับแดซองจะปิดประตูเสียงเบาซักแค่ไหน สามคนที่กินข้าวอยู่ก็หันมามองอยู่ดี
“กินข้าวเว้ยแดซอง...พี่ซึงฮยอนด้วย”
โชคดีที่ซึงริกับจียงหันมาสนใจเขาแค่เสี้ยววินาที มีแค่ยองเบเท่านั้นที่หันมาพูดกับเขา แต่ก็ไม่ได้นานกว่าเสี้ยววินาทีเท่าไหร่ ดูได้จาก ปฏิกริยาไร้การตอบสนองของยองเบแล้ว เท็มโปทำผมทรงนี้คงจะไม่สะดุดตามากมายอะไร
“เฮ้อ...คิดว่าแม่งจะแหกปากตกใจลั่นห้องซะอีก!”
พูดกับตัวเบาๆก่อนที่จะเดินก้าวขายาวๆไปฉกเนื้อทอดที่โต๊ะอาหาร โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้สมาชิกสามคนที่นั่งกินข้าวอยู่ก่อนหน้านี้กำลังช๊อคซีนีม่า โทนาฟ ทิฟฟี้แผงสีเขียวกันทั้งหมด
ถ้าถามว่าในสามคนนี้ใครมีปฏิกิริยาตอบสนองน้อยที่สุด คำตอบสุดท้ายคงเป็น ดงยองเบ ที่ใช้เวลากับการตะลึงลุคใหม่ของพี่ใหญ่ไปแค่ 3.6569856 นาทีเท่านั้น! รองลงมาคงไม่พ้นควอนจียง ที่ตอนนี้กลั้นขำจดปวดแก้มไปหมด แขนขาชักเริ่มเกร็งทนไม่ไหว ทุบโต๊ะป้าบๆ เพื่อระบายอารมณ์ตัวเอง
และแน่นอนว่าคนมีปฏิกิริยาตอบสนองมากและเด่นชัดที่สุดจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก อีซึงฮยอน
น้องเล็กพยายามกระพริบตาถี่ๆหวังให้ภาพตรงหน้าหายไป แต่ท้ายสุดมันก็ไม่หาย... กลับเด่นชัดเมื่อพี่เท็มโปขยับมาใกล้ๆ ถ้าเป็นไปได้ซึงริอยากนั่งแกะขดบนหัวพี่ซึงฮยอนออกตอนนี้เลย
ถึงมันจะน่ารักเหมือนตอนที่พี่เท็มโปยังเป็นเด็กก็เถอะ แต่มันเหมือนเทเลทับบี้กลับชาติมาเกิดชะมัด!
ไม่เอา! ไม่เอาทรงนี้ อีซึงฮยอนไม่ปลื้ม!
“ไอ้น้อยหน่า! มึงคิดไงทำผมทรงนี้วะซึงฮยอน! กูฮาว่ะเฮ้ย! กร๊ากกกกกกกก”
หลังจากที่ระงับอารมณ์ด้วยการทุบโต๊ะอยู่นาน ควอนจียงก็เริ่มจะทนไม่ไหว หลุดขำออกมาเสียงดังลั่นห้องแต่ก็ไม่วายทุบโต๊ะให้ถ้วยชามมันสะเทือนเป็นจังหวะแทงโก้ ยองเบส่งสายตาปรามจียงเมื่อเห็นว่าเจ้าของทรงผมเงียบและไม่ขยับไปไหน แต่คนมันจะขำใครมันจะไปห้ามได้! จียงยังหัวเราะอย่างต่อเนื่อง แถมชี้นิ้วโบกมือไปมาประกอบอีกต่างหาก แดซองที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเห็นท่าไม่ดี รีบลากหัวหน้าวงที่ดูท่าจะไม่รับรู้อะไรอีกนอกจากจะขำออกมาอย่างเดียวเข้าห้องนอนไปซะ ส่วนยองเบนั้นก็รู้หน้าที่ดีว่าตอนนี้ตัวเองควรจะอยู่ที่ไหน ถึงจะอยากรู้ก็ตามทีเถอะว่าพี่ซึงฮยอนคิดยังไงไปทำผมทรงนี้มา จำใจเดินตามจียงและแดซองเข้าไปในห้อง ปล่อยให้สองซึงฮยอนอยู่ด้วยกันตามลำพัง
“...............................”
ผ่านไป 5 นาทีที่โต๊ะอาหารยังคงเงียบเหมือนเดิม ทั้งพี่ใหญ่และน้องเล็กไม่คิดจะเริ่มบทสนทนาใดๆ อันที่จริงจะบอกว่าไม่คิดก็ไม่ถูก เท็มโปไม่รู้จะเริ่มยังไงมากกว่า ความมั่นใจที่สร้างมาตอนอยู่หน้ากระจกหายวับไปกับตาเมื่อซึงริไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเขาเลยซักนิด
ตราบใดที่มีรัก ย่อมมีความหวัง!
เท็มโปจำประโยคนี้มาจากภาพยนต์ชื่อดังเรื่องหนึ่ง
คิดได้แบบนั้นก็ตัดสินใจเริ่มบทสนทนาง่ายๆเบสิคพื้นฐานว่า...
“อิ่มรึยัง?”
“อิ่มแล้วฮะ...”
โอ้...สวรรค์! อย่างน้อยซึงริก็ยังคุยกับเขาละวะ! นึกว่าจะเมินพี่ตลอดชิวิตซะอีก
ขอบใจนะที่ยังรักพี่...ขอบใจที่ยัง...
“พี่ซึงฮยอนฮะ ผมว่าเราเลิกกันดีกว่า...”
จบประโยคบรรยากาศก็กลับมาเงียบอีกครั้ง อึ้ง! ใช่! เท็มโปกำลังอึ้ง
น้องกำลังบอกเลิกเขาเหรอ? ไม่กล้าหันไปสบตากับซึงริเพราะกลัวว่าถ้าสบตากัน น้องจะคาดคั้นเอาคำตอบ ได้แต่ก้มหน้ามองตะเกียบที่อยู่ตรงหน้า ตอนนี้เขาควรจะทำยังไง?
ปล่อยน้องไปง่ายๆ เหมือนพระเอกหนังน้ำเน่า
หรือว่าถามเหตุผลเป็นพระเอกหัวแข็งในหนังบู้แอ๊คชั่นไซไฟ
“ซึงริเลิกกับพี่ทำผมทรงนี้ใช่ไม๊? เพราะพี่ทำผมทรงนี้เราก็เลยไม่รักพี่ใช่รึเปล่า...”
ก็ไม่รู้ว่าแบบนี้มันเรียกว่าถามเหตุผลรึเปล่า เท็มโปเลือกที่จะตัดพ้อออกมาเสียงเบาๆมากกว่า แว่บหนึ่งที่เขาแอบหันหน้าไปมองซึงริ หัวใจก็แถบแตกสลาย ซึงริมีแววตาที่แน่วแน่มาก นี่จะเลิกเพราะผมทรงนี้จริงๆใช่ไหม?
ได้....ในเมื่อต้องการเท็มโปก็จัดให้!
“ถ้าเราจะเลิกกับพี่เพราะเหตุผลแบบนี้ก็ไม่น่าจะคบกับพี่ตั้งแต่แรกนะ”
พูดจบก็สวมบทพระเอกหนังบู้แอ๊คชั่นไฟไซด้วยการลุกกระแทกเก้าอี้ ส่งสายตาไร้เยื่อใยให้ซึงริก่อนที่จะเดินก้าวยาวๆปิดประตูเสียงดังปังเข้าห้องไป เข้าห้องมาปุ๊บก็มองตัวเองในกระจกอีกครั้ง แม่งทุเรศขนาดนั้นเลยหรอวะ? นี่ตัวเขาทำให้น้องรักไม่ได้เลยใช่ไหม? มันเลวร้ายขนาดแฟนบอกเลิกเพราะทำผมทรงนี้เลยรึไง?
“ไร้สาระว่ะ! คิดจะปั่นหัวพี่เล่นรึไง!”
อยากจะโกรธ อยากจะด่าซึงริที่ไม่มีเหตุผล แต่ก็ทำไม่ลง อยากทำตัวหยิ่งยโสโอหังให้น้องเห็นว่าการที่เท็มโปโดนแฟนบอกเลิกไม่ได้ทำให้จิตใจของเขาปั่นปวนเลยซักนิด แต่ในความเป็นจริงมันช่างตรงกันข้ามกับบความคิด เท็มโปกำลังจิตใจปั่นป่วน เลิกกันยังไม่ถึงห้านาทีเขาก็อยากจะไปขอคบซึงริใหม่อีกแล้ว บอกตามตรง! เขารับไม่ได้กับเหตุผลที่ซึงริขอเลิก คิดว่าเขารักมากแล้วจะยอมทุกอย่างรึไง!
ขอบอกว่าคิดถูก! จะให้พี่ทำอะไรก็ได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไปให้นูน่าแกะผมออกให้เลยก็ยังได้ หรือจะให้ไปยืนตากลมหนาวพิสูจน์รักแท้กลางกรุงโซลเท็มโปก็ยอม ขอเพียงแต่อีซึงฮยอนกลับมารักกับเขาเท่านั้น จะให้เชวซึงฮยอนทำอะไรก็ได้....แต่ขอเถอะ! อย่าเลิกกับเขาเพราะเหตุผลแค่นั้นเลย
แต่ทิฐิในจิตใจมันก็มากเกินที่จะทำให้เท็มโปไม่กล้าออกไปทำอย่างที่คิด ได้แต่กอดตุ๊กจาหมีแพนด้ามองโปสเตอร์รูปเขากับซึงริแผ่นเบ้งที่ติดอยู่หัวเตียงพลางคิดอะรไปเพลินๆ
พรุ่งนี้พี่จะมองหน้าเราติดได้ยังไง...?
พี่จะเริ่มพูดกับซึงริด้วยประโยคไหน แล้วซึงริจะยังคุยกับพี่ไหม?
เราจะกลับไปเป็นพี่น้องกันได้จริงๆเหรอ...
ถ้าพี่กลับมาทำผมทรงเดิม เราจะกลับมารักพี่เหมือนเดิมรึเปล่า..?
ตั้งแต่คบกันมา ซึงริเคยรักพี่บ้างไหม...
หรือเห็นพี่เป็นพี่ชายที่ไม่ได้เรื่องก็เลยคบเพราะสงสาร อย่างงั้นใช่ไหม?
เสียใจ! เท็มโปเสียใจ! ถ้าเป็นไปได้ อยากเปิดหน้าหน้าต่างห้อง กระโดดตึกตายประชดซึงริมันตอนนี้เลย ติดอยู่ที่ว่าเหมือนท่านประธานยางจะรู้ว่า เมื่อเกิดปัญหาขึ้นในวง ทุกคนจะแก้ปัญหาด้วยการกระโดดตึกตาย ท่านเลยสั่งตอกตะปูหน้าต่างแน่นหนาป้องการฆ่าตัวตายเอาไว้แบบนี้ เมื่อหน้าต่างประตูไม่อาจเปิดได้ เท็มโปเลยตัดสินใจจะไปเอามีดในครัวมากรีดข้อมือตัวเองตาย
ลุกขึ้นจากเตียงที่นั่งอยู่ เดินเนิบๆไปที่หน้าประตู แง้มมันออกเบาๆ ก่อนที่จะรีบกระแทกให้ประตูมันปิดไว้เหมือนเดิม
“เมื่อกี้มันซึงรินี่หว่า...”
เลิกคิ้วพร้อมหันไปมองประตูที่กั้นเขาไว้กับซึงริ ถ้าเมื่อกี้เท็มโปไม่ได้สายตาเลอะเลือน ที่ซึงริกำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ที่โซฟาก็คงจะเป็นภาพเสมือนจริง! ถ้าเป็นเมื่อวานหรือก่อนหน้านี้ เท็มโปคงไม่ต้องคิดนานที่จะเดินไปหอมแก้มน้องเล็กที่นั่งอยู่ตรงโซฟานั่นเลย แต่เผอิญว่าวันนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว...เท็มโปทำได้แค่แง้มประตูแอบมองอยู่ตรงนี้เท่านั้น
“ทำไมยังไม่นอนอีก....”
ถ้าพระพายมีจริง คงจะช่วยเท็มโปได้ด้วยการพัดคำกระซิบของเขาให้ซึงริได้ยิน หากแต่ว่าพระพายนั้นคงจะมีจริงแค่ในวรรณคดี ในทางฟิสิกส์เสียงเบาแค่นั้น คนที่นั่งห่างออกไปไกลถึง 10 ฟุตไม่มีทางได้ยิน แต่ถ้าคิดได้แง่ไสยศาสตร์แล้ว อะไรก็เกิดขึ้นได้ ถ้าคนเราเป็นเนื้อคู่กัน...
“พี่ซึงฮยอน!”
ไม่รู้อะไรดลใจให้ซึงริหันมาสบตากับเท็มโปเข้าอย่างจัง และนั่นเป็นเหตุทำให้น้องเล็กอุทานเรียกชื่อเขาออกมา ในตอนแรกเท็มโปกะจะรีบปิดประตูหลบหน้าซึงริ แต่คิดไปคิดมา จะหลบทำไม? ศักดิ์ศรีของผู้ชายนั้นถือว่าเป็นเกีตรติยศสูงสุด ฆ่าได้หยามได้ เอ้ย ไม่ได้!
“ครับ?”
ใจกล้าหน้าด้านเดินเข้าไปนั่งข้างๆน้อง มองหน้าซึงริราวกับเรื่องเมื่อ หนึ่งชั่วโมงที่แล้วไม่ได้เกิดขึ้น เป็นซึงริที่หลบสายตาชเวซึงฮยอน และเมือเขาเห็นว่าซึงริเป็นแบบนี้ก็ยิ่งได้ใจ ตัดสินใจพูดจายียวนกวนประสาทอย่างที่ไม่เคยพูดกับน้องมาก่อนออกมา
“จะมาขอคืนดี เพราะเพิ่งคิดได้ มันก็ไม่ทันแล้วนะอีซึงฮยอน”
ถามว่าเจ็บไหมที่ทำแบบนี้ เท็มโปขอยกแผ่นป้ายคำว่า เจ็บครับ!เจ็บครับ! เจ็บครับ!เจ็บครับ!
ซักหนึ่งร้อยแผ่นป้าย นี่เขาพูดบ้าอะไรวะ...ไม่ทันหอกอะไร? ทันสิ! จะอีกกี่วันก็ทัน ซึงริง้อพี่ซักทีสิ บอกว่าขอโทษที่เมื่อกี้พูดไม่ได้คิด พี่พร้อมจะยกโทษให้เราเสมอนะ พูดซักทีสิซึงริ!
“ผมขอโทษ...”
“ขอโทษเรื่องอะไร?”
สาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด! ใครก็ได้เอามันไปเก็บที อยากตบปากตัวเองใจจะขาด แต่ทำไม่ได้!
นี่สินะที่เขาเรียกว่าปากไม่ตรงกับใจ! ให้ตาย พูดต่อเลยอีซึงฮยอน...อย่าเพิ่งท้อกับพี่เลยนะ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะพูดออกไปแบบนั้น ฮือออออออ ไอ้ปากเส็งเคร็ง!
“ขอโทษที่ผมขอเลิกกับพี่...ผมไม่ได้เลิกกับพี่เพราะผมทรงนี้หรอกนะฮะ”
“..........................”
เงียบ....ที่เงียบเพราะไม่รู้จะแดกดันด้วยคำพูดอะไรต่อ อันที่จริงถ้าไม่ใช่คำพูดแดกดันเท็มโปก็คิดคำถามไม่ออกอยู่ดี ไม่ได้เลิกเพราะผมทรงนี้หมายความว่าอะไร? ซึงริพูดไม่เข้าใจ หรือเขาไม่เข้าใจซึงริกันแน่?
ถ้าไม่ได้เลิกเพราะผมเขาเหมือนน้อยหน่าแบบนี้แล้วจะเลิกกับพี่ทำไมละวะ?!
“ผมเลิกเพราะพี่ไม่สนใจผมเหมือนแต่ก่อนต่างหาก...”
พ่อแก้วแม่แก้วปู่แก้วย่าแก้วทวดแก้ว บรรพบุรรุษแก้ว! ใครก็ได้บอกเท็มโปทีว่าอีซึงฮยอนเอาอะไรมาพูด
ใครกันแน่ที่ไม่สนใจใครเหมือนแต่ก่อน เป็นเขาไม่ใช่เหรอที่ต้องพูดแบบนั้น!? เป็นเชวซึงฮยอนไม่ใช่เหรอที่กลุ้มใจเพราะอีซึงฮยอนไม่สนใจจนต้องเป็นเหตุทำให้ผมที่เคยเส้นเล็กๆไปขดตัวเป็นกลุ่มก้อนแบบนี้!
เป็นซึงริเองไม่ใช่เหรอที่ไม่สนใจเขา!
“พี่ไม่สนใจเรายังไง? เรานั่นแหละเอาแต่เล่นกับไอ้ยองเบไอ้จียงอยู่ได้ พี่รอเราว่าพูดด้วยก็ไม่มาซักที แล้วยังจะมาบอกว่าพี่ไม่สนใจอีกเหรอ ใครกันแน่อีซึงฮยอน? พี่เสียใจที่เราพูดแบบนี้.. พี่เสียใจนะเราคิดว่าพี่ไม่สนใจ...”
ถ้ามีการจัดอันดับพระเอกสตอเบอรรี่เก่งแห่งปี เท็มโปคงได้ตำแหน่งนั้นไปโดยปริยาย จะแบทพริท แบทแมนก็สู้เขาไม่ได้! เพราะที่พูดออกไปทั้งหมดไม่ได้แสแสร้งแกล้งทำ แต่มันออกมาจากใจจริง! เท็มโปไม่ต้องเสียเวลากลั่นกรองคำพูดเลยซักนิด ทั้งหมดมันไหลออกมาหลังจากที่สมองสั่งการ และนั่นก็ทำให้ซึงริซบหน้าลงกับไหล่กว้างทันที
“ผมถึงมาขอโทษพี่ไงฮะ...พี่แดซองเขาเล่าให้ผมฟังแล้ว พี่ซึงฮยอนอย่าโกรธผมเลยนะ ผมขอโทษ...”
แอบยิ้มนี่มันจะผิดไหมวะ? รู้สึกเลือดมันไหลพล่านดีจริงๆตอนที่ได้ยินคำว่าขอโทษออกจากปากซึงริ
ใจจริงอยากจะพูดให้ซึงริสำนึกผิดอีกซักหน่อย แต่คิดไปคิดมา ไม่เอาดีกว่า ขืนน้องมันเปลี่ยนใจหาสาเหตุมาบอกเลิกเขาอีกจะทำยังไง! ทางทีดีตอนนี้ต้องทำตัวเป็นพี่ชายที่ดีถ่อมตัวไปก่อน หึหึ
กูว่าแล้ว! คนหล่อทำอะไรก็หล่อ
ถึงหัวจะน้อยหน่าเงาะป่าซาไก ซึงริก็ไม่มีทางเลิกรักเขาได้หรอก!
“แล้วนี่...เราจะขอคืนดีพี่รึเปล่า?”
หันไปยิ้มมุมปากให้คนที่ซบไหล่อยู่ ก่อนที่จะเอียงหัวไปชนกับหน้าผากของซึงริ คนที่นั่งอยู่ข้างๆได้แต่อมยิ้มดีใจที่พี่เท็มโปไม่ได้ต่อเรื่องให้มันวุ่นวายมากไปกว่านี้ ดันหัวพี่ชายออกเบาๆพร้อมพูดกระซิบข้างหูให้ได้ยินกันแค่สองคน เพราะอันที่จริงซึงริรู้ว่าเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่เริ่มแรกไม่ได้มีแค่เขากับพี่เท็มโปที่รู้เห็นเหตุการณ์ ยังมีอีกสามคนในห้องที่แกล้งทำเป็นปิดประตูไม่สนิท แอบมองอยู่ในห้อง
“ดีกันนะพี่ซึงฮยอน.."
กระซิบเสร็จก็ส่งยิ้มเห็นเขี้ยวให้เท็มโปหนึ่งที เกี่ยวก้อยให้สัญญาอย่างที่เคยทำ ส่วนไอ้ฝ่ายที่แต่ก่อนเคยเป็นฝ่ายกระทำ แต่ตอนนี้ผลันตัวเป็นฝ่ายถูกกระทำได้แต่ช๊อคกับรอยยิ้มพิฆาตมารของน้องไปเรียบร้อย...
ในที่สุด...รอยยิ้มที่ควรจะเป็นของเขาคนเดียวก็กลับมา
ในที่สุด…ซึงริก็ยิ้มให้เขาซักที
สวรรค์! ขอบคุณที่สร้างเชวซึงฮยอนกับอีซึงฮยอนให้มาคู่กัน
ขอบคุณที่เขาไม่ต้องถูกแฟนบอกเลิกเพราะเหตุผลงี่เง่าไร้สาระ อย่างไอ้ทรงผมน้อยหน่านี่
ขอบคุณที่สร้างเขาขึ้นมาหน้าตาดี ทำผมทรงอะไรก็กระชากใจอีซึงฮยอน
“ว่าแต่พี่คิดยังไงไปทำผมทรงนี้น่ะฮะ? จักจี๋ชะมัดเลย!”
ที่บอกว่าจักจี๊เพราะเมื่อตอนที่พี่เท็มโปเอาหัวมาชนหน้าผากเขา ซึงริสัมผัสได้ถึงอานุภาพของผมทรงใหม่เข้าอย่างจัง นอกจากมันจะเหมือนน้อยหน่านำเข้าจากชนเผ่าอูกันด้าแล้ว มันยังสามารถทำให้เขาจั๊กจี๋ได้อีกด้วย
แต่เอาเถอะ...ถึงพี่เท็มโปจะกลายเป็นน้อยหน่า หรือ จะสังข์เท็ม หรือ จะเงาะป่าซาไก
อีซึงฮยอนก็จะขอเป็น รจด้าของพี่เท็มโปตลอดไป.....
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ขอบคุณเท็มโปที่ทำให้เกิดฟิคเรื่องนี้! 55555555
ใครที่อ่านแล้วไม่เม้นในนี้ เม้นในบอร์ด http://ygstory.ibpfree.com ก็ได้นะคะ (มันแอบโปรโมตบอร์ด 5+)
เม้นยาวเม้นสั้นไม่ว่าหรอกค่ะ แต่เม้นหน่อยก็ดีเน้อ ขอบคุณมากๆเลยค่า
ปล. พี่เท็มทำผมทรงนี้ก็หล่อนะ แต่อย่าหล่อแบบนี้เลย 5555555
ปล. ไอ้กิ๊ฟพลาดพระจอมครั้งที่ 2 T^T ช้ำใจ!
ปล. สาธุ! ขอให้พี่เท็มเปลี่ยนทรงผมก่อนมาไทย เพี้ยง!
ปล. แก้ธีมยังไงให้มันเลิกเป็นตัวหนาคะเนี่ยย แอบเซ็งมานานแสนนาน T3T
ยังไม่เห็นรูปเลย ไม่อยากจิ้นมาก เดี๋ยวตะเลิด อิอิ
#1 By SoMZa :: HappY on 2008-04-03 17:29