W-INDS. AND BIG BANG FICTION : POWERED BY EXTEEN

[Fiction] DAY BY DAY
By: E-keijung
Song for fiction:
Character: YB x GD 
noted: referred to BB in THAILAND on..

19 April 2008

“...อยู่คนเดียวได้รึเปล่า พี่คิดถึงเราแน่ๆ ไม่ได้เจอกันตั้ง 5 วัน อยากได้อะไรไหม เดี๋ยวพี่ซื้อกลับไปให้”
“...อยู่คนเดียวได้รึเปล่า พี่คิดถึงเราแน่ๆ ไม่ได้เจอกันตั้ง 5 วัน….”
“...อยู่คนเดียวได้รึเปล่า พี่คิดถึงเราแน่ๆ …..”
“พี่คิดถึงเราแน่ๆ…”

ประโยคเดิมๆที่เป็นเสียงของเพื่อนรักเพื่อนสนิทดังก้องกังวานซ้ำไปซ้ำมาในโสตประสาทไม่ยอมหยุด สร้างความรำคาญให้ตัวเขาเองมาสองชั่วโมงกว่าๆแล้ว ปัดโธ่โว้ยยยยยยยยยยย! หนวกหูชะมัด! เมื่อไหร่เสียงบ้าๆของไอ้ยองเบมันจะออกไปจากหูเขาซักที

ลองเอาไอพอดยัดใส่หูเผื่อเสียงเพลงมันจะกลบเสียงของยองเบได้บ้าง แต่ผลกลับตรงกันข้ามเมื่อเสียงของยองเบไม่เพียงแค่ไม่หายไป แต่มันกลับดังขึ้นมากกว่าเดิมสองเท่า นี่มันอะไรกันวะ!? แม่งเล่นของอะไรกับกูรึไง

“เป็นไร…” เจ้าของเสียงในโสตประสาทเดินมาหยุดอยู่ข้างๆเขาพร้อมพูดประโยคเหมือนจะห่วงใยแต่ก็ไม่ เมื่อยองเบถามแค่นั้นแล้วก็เดินนำเขาเข้าไปในโรงแรมที่บริษัทจัดไว้ให้โดยที่ยังไม่ได้ฟังคำตอบออกจากปากควอนจียง

เอิ่ม...ถามกูเพื่อ???

…….

การมาเมืองไทยครั้งนี้ ถือได้ว่าแตกต่างจากครั้งที่แล้วอยู่มากสำหรับควอนจียง เหตุผลข้อที่หนึ่งคงเพราะไม่มีซึงรี พาวเวอร์ความร่างเริงมันเลยลดลงไปนิด เหตุผลข้อที่สองเพราะแฟนคลับมาให้การต้อนรับเยอะกว่าครั้งที่แล้วทั้งๆที่แลนด์ดิ่งคราวนี้ไม่ได้เป็นเวลาเย็นแต่เป็นตอนกลางคืน และเหตุผลที่สำคัญที่สุดคงหนีไม่พ้น ทงยองเบที่ก่อนออกจากเกาหลีดันพูดจาไม่ถูกหูถูกใจเขา ขอบอกว่าไม่ได้หึงนะโว้ย แค่คำพูดมันไม่เข้าหูเขาอ๊ะ!

“ซึงฮยอน เวลาซึงรีพูดจาไม่เข้าหู...มึงทำยังไงวะ”
“ไม่รู้ว่ะ พอดีว่าที่รักกูไม่เคยพูดจาไม่เข้าหูอ่ะนะ”

นึกอยากกัดลิ้นตัวเองตายที่ก่อนหน้านี้คิดว่าเลือกนอนห้องเดียวกับเชวซึงฮยอนแล้วมันจะช่วยแก้ปัญหาที่รุมเร้าสติปัญญาของเขาได้! ก็รู้อยู่หรอกว่าเท็มโปกับซึงรีมันรักกันปานจะกลืน เวลาซึงรีนอนตักยองเบแม่งก็คิดในแง่ดี บอกว่ายองเบเป็นเหน็บซึงรีเลยช่วยนอนทับนวดให้ เวลาซึงรีอ้อนให้ยองเบกอด แม่งก็คิดในแง่ประเสิรฐบอกว่าก็ตอนนั้นตัวมันติดงานเลยต้องให้ยองเบกอดแทน

ขอประทานโทษนะที่คนอย่างควอนจียงมองโลกในแง่ร้าย เห็นอะไรมันก็ติดลบไปซะหมด!
ก็จะให้ทำยังไงเล่า ยองเบกับซึงฮยอนมันต่างกันลิบลับ อีกคนก็ง้อได้ง้อดี อีกคนก็เงียบได้เป็นเงียบ!

นี่กูผิดที่คิดมากเกินไป หรือ ผิดที่มึงโง่ไม่รู้ว่ากูกำลังโกรธวะไอ้เตี้ย!?

“คิดมากทำไมว้า...มึงก็คุยกับมันตรงๆดิ๊ ยองเบมันก็ไม่ชอบง้อใครหรอกนะ”
“แล้วไมกูต้องง้อมันวะ”
“เอ้า! กูจะไปรู้เหรอ...”

พูดจบพี่ใหญ่ของวงก็งัดโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกงพร้อมกดหมายเลขโทรออกที่เขาไม่ต้องเสนอหน้าไปมองก็รู้ว่ามันโทรไปหาใคร เชี่ยนี่แม่งไม่คิดเลยรึไงว่าน้องจะนอนหลับฝันหวานไปแล้วน่ะห๊ะ!?

“ซึงริฝากบอกว่าคิดถึงพี่ยองเบมากๆ...กูฝากมึงไปบอกมันด้วยแล้วกัน อะไรนะครับ อ๋อ..คิดถึงพี่ด้วยหรอ อื้ม พี่ก็คิดถึงเราเหมือนกัน อยากกอดอ่ะทำไงดี คิดถึงอีซึงฮยอนจนปวดหัวไปหมดแล้ว. โอ๊ยย...โรคคิดถึงแพนด้าเรื้อรัง..”

สาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด คิดผิดจริงๆด้วยที่เลือกมานอนห้องเดียวกับมัน นี่เขาต้องมานอนฟังมันพูดจาสะอิดสะเอียนน่าสำรอกทั้งคืนรึเปล่าฟ่ะ! เพราะมึงเลยยองเบ เพราะมึงคนเดียว..

ปัง!

ปิดประตูห้องเสียงดังสนั่นหวั่นไหวจนตัวเขาเองก็ตกใจสะดุ้งเสียเอง แม่งขนาดประตูมันยังไม่เป็นใจกับกูเลยให้ตาย! จียงตัดสินใจย้ายตัวเองออกจากห้อง แล้วค่อยๆเดินตรงไปที่ห้องของยองเบ เคาะประตูเรียกเจ้าของห้องอยู่ไม่นาน เสียงตอบรับก็ดังตอบกลับมา

“มาทำไมน่ะ...”

เลิกคิ้วมองประตูห้องที่ยังไม่มีท่าทีว่าจะเปิดต้อนรับหัวหน้าวงอย่างเขา แต่ถ้าให้เดาไอ้เตี้ยคงมองเห็นเขาจากตาแมว แล้วก็กำลังอมยิ้มแฉ่งหัวเราะเยาะเขาอยู่หลังประตูบานนี้แน่ๆ เฮอะ! นี่กูไม่ได้มาง้อนะโว้ย อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย

“ละเมอ..โทษที ไปละ ฝันดี..”

นี่มันจะได้ยินที่เขาพูดไหม? ไม่ได้ตั้งใจมาบอกว่าฝันดีนะ แต่ว่า..คือว่า..แบบว่า ปากมันพูดจนติดเป็นนิสัยนี่หว่า โธ่เว้ยยยยยยย นี่แม่งคงหัวเราะเยาะเขาอยู่แน่ๆ อะไรฟ่ะ ทำไมต้องเป็นควอนจียงทุกทีที่เป็นฝ่ายเข้าหา ทำไมต้องเป็นเขาที่ต้องง้อยองเบทั้งๆที่เขาไม่ผิดเลยซักนิด มันนั่นแหละ ยองเบไม่ใช่เหรอที่ควรจะง้อเขา...

“จียง..”

ถ้าจะเล่นมุกย้อนเขาบอกว่า ละเมอ ไม่มีอะไรละก็นะ ไม่ต้องเลยไอ้ยองเบ หรือถ้าจะเรียกให้หันไปมองหน้าแล้วฟังเสียงมึงหัวเราะละก็..ไม่ต้องอีกเหมือนกัน เพราะ..

“จะนอนห้องนี้รึเปล่า คือว่า...ไม่มีอะไร ฝันดีนะ”

ยังไงเขาก็ขอยืนยันคำเดิมที่ว่ายองเบมันโง่ โง่ยังไงก็โง่อย่างงั้น โง่ที่ชอบเล่นมุขเดิมๆ โง่ที่เวลาพูดแบบนี้แล้วชอบเอาหมวกสีแดงใบโปรดของมันมาปิดหน้าปิดตา โง่ที่ชอบพูดเสียงเบาๆแล้วให้เขาตั้งใจฟัง โง่ที่สุดในเกาหลีเลยเอ้า! แต่ถึงยองเบจะโง่ยังไง คงเป็นเขาที่โง่ยิ่งกว่า โง่ที่ได้ยินมันพูดแบบนี้ทีไร ใจมันก็หายละล๊ายละลายทุกที..และที่สำคัญจียงก็โง่ที่รักคนที่โง่ที่สุดอย่างทงยองเบเข้าจังๆ

“รักนะเว้ยไอ้เตี้ย....”

to be continued..

20 April 2008 is coming

ย้อนนานไปไหมนี่ 555555555555555555555555555
วันที่ 19 ไม่รู้เป็นยังไง แต่ไอ้กิ๊ฟเดาว่าเป็นแบบนี้ กร๊ากกกกกก
เดี๋ยวนี้ไม่ได้คุยกับพี่หลิงเลย งึก พี่หลิงมีวายบีจีดีให้หนูชุ่มชื่นบ้างไหมคะ T^T
ห่อเหี่ยวใจอย่างแรง เคมีก็ตก ไอ้นู่นก็ไม่ได้ ไอ้นี่ก็ไม่ได้ เครียดดดดดดด!
(ก็ยังอุตส่าห์เล่นคอมอ่ะคนเรา - -)

วันนี้เพื่อนในห้องมันเล่นทายชื่อบิกแบงกัน
5555555555 ไอ้เพื่อนเราก็ตลกจัด เรียกทุกคนถูกหมดเลยนะ

จียง ซึงรี ท๊อป แทยัง คนสุดท้าย.. ไม่รู้มันคิดถึงอะไรอยู่อ๊ะ
เรียกพี่แด้ว่า ดองซัง!

555555555555555555555555555555555

YBDRAGON.CO.NR

เปิดฟอรั่มวันที่ 8 เดือน 8 ปี 08
พร้อมโอลิมปิก
พร้อมบิกแบงคัมแบค นะคะ

เดี๋ยวนี้คนแต่งฟิควายบีจีดีแว้ว กร๊าซซซซซซซซซซ
ดีใจ ชอบบบบบ เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่ออ
รักกันตราบชั่วฟ้าดินมลายหายจากพื้นปัฐพีสี่เหลี่ยมผืนผ้านะพี่นะ 5555+