W-INDS. AND BIG BANG FICTION : POWERED BY EXTEEN

[Fiction] DAY BY DAY 2
By: E-keijung
Song for fiction:
Character: YB x GD 
noted: referred to BB in THAILAND on..

PART 1

20 April 2008

เช้าวันใหม่ช่างสดใสเหลือเกินสำหรับหัวหน้าวงบิ๊กแบง เมื่อคืนใครคิดว่าเขานอนห้องเดียวกับยองเบละก็ ขอบอกว่าอิสนอททรู บีคอสไอแอมนอท! อย่าว่าอย่างงู้นอย่างงี้เลยนะ จริงๆแล้วก็ไม่ได้อยากนอนร่วมห้องกับซึงฮยอนเท่าไหร่ แต่จะให้เขาไปนอนกับทงยองเบที่ยังไม่ยอมอธิบายให้กระจ่างบวกกับหลังจากที่เขา บอกรัก เอ้ยไม่ใช่! ไม่ได้เรียกว่าบอกรักดิ ก็แค่พูดให้มันฟัง เอ่อ..จะบอกอะไรก็ช่างมันเถอะ ประเด็นมันอยู่ที่ว่า..มันดันถามเรื่องซึงรีว่าโทรมาหาซึงฮยอนรึเปล่า? น้องเป็นไงบ้าง? และอีกต่างๆนาๆที่มันแสดงความห่วงใยมักเน่ เฮอะ! นี่คิดว่ากูเป็นสายโทรศัพท์ให้มึงกับซึงรีรึไง!?

“ฮัดเช้ย!”
“เป็นอะไรวะ”

ยังมีหน้ามาถามว่าเขาเป็นอะไรอีกเหรอเชวซึงฮยอน ใครกันละวะที่แย่งผ้าห่มเขาทั้งคืน? รู้ก็รู้ว่าควอนจียงไม่สบายง่ายยิ่งกว่าเด็กแรกเกิด แม่งก็ยังมาเบียดเบียนเขาอีก ไม่ใช่แค่เตียงนะ ตอนนี้มันยังแย่งเขานั่งโซฟาเลยอ๊ะ!

“ไปไกลๆได้ไหมไอ้ซึง..”

กำลังจะร่ายยาวใส่หูคนข้างๆ กลับต้องชะงักไว้แค่นั้นเมื่อเท็มโปส่งเสียง ชู่วช่า จุ๊ๆ หรือต่างๆนาๆที่มันจะสื่อให้เขาเงียบปาก เลิกคิ้วมองพี่ใหญ่อยู่นาน มันก็ยังไม่พูดอะไรซักที ให้ตายดิวะ! มึงชู่วๆจนหน้ากูเต็มไปด้วยน้ำลายมึงหมดแล้วนะเฟ้ย

“อะไรของมึง..” คราวนี้มันไม่ตอบ มันไม่ชู่ว มันไม่ช่า ไม่จุ๊ๆ แต่มันกลับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆเขาแทน กำลังจะโวยวาย กำลังจะถีบซึงฮยอนออกจากรัศมีร้อยเมตร แต่ทว่าควอนจียงก็ต้องชะงักไว้เป็นครั้งที่สอง เพียงเพราะประโยคนี้..

“เมื่อกี้ ยองเบมันหามาทางนี้ด้วยว่ะ..”

ลองหัน 45 องศาเหลือบตาไปมอง ‘มัน’ ที่เท็มโปบอก ก็ต้องรีบหันหน้ากลับมาทันทีเมื่อมันคนนั้นกำลังมองมาทางเขาจริงๆ ปัดโธ่โว้ยยยยยย! ทงยองเบ! ชอบทำให้หวั่นไหวแล้วก็ไม่ทำอะไรให้มันเป็นเรื่องเป็นราว มองแล้วไง? มองแล้วก็เดินมาหาซักทีสิ เอ๊ะ..! ไม่เอาดีกว่า ไม่ต้องเดินมา กูเขิน.. พูดดีกว่า เออ พูดๆ พูดอะไรซักอย่างดิวะ สวัสดีกูก็ได้ อะไรก็ได้ พูดสิโว้ยยยยยย!

“พี่จียง ...พี่ยองเบฝากมาบอกว่า..ใส่เสื้อกลับด้านอ่ะ”

ก็บอกแล้วไงว่าทงยองเบน่ะโง่ที่สุดในโลก จริงๆนะ โง่ที่ชอบพูดจาไม่รู้เรื่อง โง่ที่ชอบทำให้เขาอารมณ์เสีย โง่ที่ไม่เคยรู้เลยว่าตอนนี้จียงต้องการอะไร

“ล้อเล่น...พี่ยองเบเขาฝากมาบอกว่า คืนนี้นอนด้วยกันนะ พี่ซึงฮยอนจะได้คุยกับซึงรีทั้งคืนได้สะดวกๆ แล้วอะไรต่อไม่รู้อ่ะ ผมลืม...ฮะฮะฮ่า ”

แต่ก็อย่างที่บอกอีกนั่นแหละ ว่าคนที่โง่ยิ่งกว่าน่ะ ควอนจียง!
โง่ยิ่งกว่าที่เลิกลั่กรีบก้มไปดูเสื้อที่ใส่อยู่เพราะเชื่อตามมุกแดซอง
โง่ยิ่งกว่าที่ควอนจียงได้ยินประโยคบอกเล่าของแดซอง แล้วหัวใจมันเต้นแรงแทบจะเด้งออกมา

SIAM CENTER 1.50 PM

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!! ท๊อปโอป้า! จียงโอป้า!”
“พี่ยองเบ้!! พี่แดซอง กรี๊ดดดดด ไอเลิฟยูมอร์มอร์...”

บรรยากาศงานแถลงข่าว GLOBAL WARNING LIVES IN BKK เต็มไปด้วยเสียงกรี๊ดแปดหลอดของบรรดาชาววีไอพีที่แหกันมายืนรอพวกเขามากกว่า 6 ชั่วโมง บริเวณโดยรอบสยามเซนเตอร์แทบจะไม่มีที่ยืนหลงเหลือ แม้กระทั่งซอกหลืบต่างๆก็ถูกจับจองไว้หมด ทั้งหมดนี้ทำให้คนที่ยืนอยู่บนเวทีตื้นตันใจจนหุบยิ้มไว้ไม่อยู่..แต่สิ่งที่ทำให้ตื้นตันยิ่งกว่าคงเป็นไอ้คนที่ยืนอยู่ข้างๆเขาเนี่ยแหละ! วันนี้มันวันบ้าอะไรวะ? โอบซ้ายโอบขวา ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ไม่มีวินาทีไหนที่เขาไม่ถูกเนื้อต้องตัวทงยองเบ.. 

“จียง...มีแต่คนกรี๊ดนายทั้งนั้นเลย”

อย่ามาพระเอก...คนกรี๊ดนายก็เยอะหรอกเว้ย! แล้วไม่เห็นจำเป็นต้องแจกยิ้มเกลื่อนกลาดแบบนั้นเลยนะไอ้ยองเบ เก๊กขรึมอ่ะเป็นไหม? นี่ไม่ได้หึงนะ ไม่ได้หวงด้วย แต่เห็นแล้วมัน...มัน..มันอยากดันหลังมันลงเวทีชะมัดเลย...
ควอนจียงไม่ผิดนะเฟ้ย ก็นั่นมันยิ้มของเขาคนเดียวนี่หว่า

...

“เมื่อกี้พี่เห็นป้ายของเราด้วยนะ อยากเห็นป่ะครับ”
“หืม..ไม่เหนื่อยเล้ย อยากมาอ่ะดิ๊!”
 “พี่ยองเบสบายดีคร้าบ จียงก็สบายดีด้วยคร้าบ แดซองก็สบายดีคร้าบ พี่ซึงฮยอนก็รักซึงรีด้วยคร้าบ” 

โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย! เช้ากลางวันเย็นก่อนนอนมันจะห่างกันไม่ได้เลยใช่ไหม คือมันจะคุยกันเขาก็ไม่ได้จะว่าอะไรหรอก แต่ขอคุยด้วยอ่ะได้ป่ะล่ะ? ควอนจียงคนนี้ก็คิดถึงมักเน่เหมือนเท็มโปนั่นแหละ แล้วเขาก็รู้ด้วยว่าไอ้คนที่นั่งข้างๆเขาตอนนี้ก็คิดถึงซึงรีไม่แพ้กัน คงไม่ต้องบอกหรอกใช่ไหมว่าใครที่นั่งอยู่ข้างๆเขา

จะเป็นใครไปได้นอกจากทงยองเบ
มันน่ะ...คิดถึงน้องมากกว่าที่เท็มโปคิดถึงซึงรีอีกล่ะมั้ง

“อยากคุยก็ไปขอคุยดิวะ..มัวแต่นั่งอยู่แบบนี้จะได้คุยกับน้องไม๊เล่า...”

ถึงเขาจะพูดไปแบบนั้น แต่จริงๆแล้วอยากให้มันส่ายหน้าปฏิเสธความหวังดีของเขามากกว่า แต่คนอย่างยองเบมีเหรอจะรู้ใจควอนจียง เขาอยากได้อะไรมันจะทำอีกอย่าง และครั้งนี้ก็คงเหมือนๆเดิม เขาพูดออกไปตามมารยาท แต่ทงยองเบคงจะไม่รู้..

ยองเบเดินเข้าไปหาซึงฮยอนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ก่อนที่จะขอคุยกับซึงรีแบบไม่อ้อมค้อม เท็มโปเองก็รู้ว่าปลายสายต้องการคุยกับยองเบจึงไม่อิดออดแต่กลับยื่นมือถือเครื่องเล็กให้เพื่อนร่วมวงอย่างรวดเร็ว ยองเบเดินไปคุยกับน้องอีกมุมห้อง ส่วนแดซองยังคงก้มหน้าก้มตากินผลไม้ไทยที่สตาฟเอามาบริการ แน่นอนว่าควอนจียงยังนั่งอยู่ที่เดิม ยังมองยองเบอยู่ตรงนี้ ยังรอให้ยองเบเดินเข้ามาชวนเขาคุยเหมือนที่คุยกับอีซึงฮยอน

เขาเคยสงสัยว่ายองเบคิดยังไงกับซึงรี แต่คำตอบที่ได้รับกลับมาคือเสียงหัวเราะและรอยยิ้มที่เขาไม่รู้ความหมาย
เขาเคยสงสัยว่าถ้าวันนั้นยองเบไม่รู้ว่าเขาแอบชอบมันมานาน...ทงยองเบจะเป็นทงยองเบของควอนจียงเหมือนวันนี้รึเปล่า

และเขาสงสัยมาตลอดว่า ควอนจียง...เป็นอะไรกับยองเบที่เอาแต่พูดว่าซึงรีคือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิต..

“มึงคิดมากอีกแล้วหรอวะจียง”
“ยุ่งไรกับกู ไม่ได้คิดอะไรซักหน่อย”

เท็มโปย้ายมานั่งข้างๆเขาเมื่อไหร่ไม่ทราบ รู้แต่ว่าเห็นหน้ามันแล้วอยากยัดแอเอ็กซ์ยาแก้ท้องอืดใส่ปากชะมัด ไม่ได้รำคาญเพราะรู้ว่าเชวซึงฮยอนกำลังให้กำลังใจ แต่ความรู้สึกตอนนี้คือหมั่นไส้และไม่เข้าใจว่าเท็มโปไม่กระอักกระอวนได้ยังไงที่เห็น ที่รู้ว่าซึงรีไม่ได้เอาอกเอาใจกับมันแค่คนเดียว มันเอาอะไรมาบังคับจิตใจให้ไม่ฟุ้งซ่านเหมือนที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้..

“อย่าคิดมากดิ กูเป็นห่วงนะ”

ซึ้ง...กูซึ้งมึงมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เป็นห่วงกูช่วยไปกดวางโทรศัพท์ไอ้เตี้ยนั่นให้ทีได้ไหมล่ะ กำลังจะอ้าปากด่าคนข้างๆกลับต้องหยุดชะงักเมื่อสตาฟหลายคนเข้ามาบอกว่าต้องกลับออกไปมีทติ้งกับวีไอพีเกือบสองร้อยกว่าคนบนเวทีอีกครั้ง จียงนึกขอบคุณสตาฟที่เข้ามาประกาศ เพราะนั่นทำให้ยองเบวางสายและเดินกลับมานั่งข้างๆเขา ถึงแม้จะไม่มีคำบอกเล่าว่าคุยอะไรกับซึงรี และเขาเองไม่คิดจะถามหรือแสดงอาการอยากรู้แต่อย่างใด แค่ยองเบพาดมือลงที่ไหล่เขา หันมายิ้มให้เมื่อเขาหันไปมอง แค่นี้ก็ทำเอาข้อสงสัยมากมายรวมถึงอาการโมโหเท็มโปเมื่อไม่กี่นาทีหายไปโดยปริยาย

ก็ทำไงได้..ควอนจียงมันคนโง่ที่สุดในเกาหลีเลยนี่หว่า...

คอนเพสจบไปแล้วสำหรับวันนี้ มีโปสเตอร์อยู่สองสามใบที่เขานึกครึ้มอารมณ์วาดรูปลงไปตรงแก้มของยองเบ นอกจากลายเซ็น มีหลายคนที่ขอมากกว่านั้นแต่เขาให้ไม่ได้เนื่องจากผู้จัดการห้ามไว้ แต่มีบางคนบ้าระห่ำแหกกฎลุกขึ้นยืนกอดแฟนคลับซะอย่างงั้น อย่าสงสัยว่าใคร มีมันคนเดียว ไอ้เชวซึงฮยอน ...กูจะฟ้องซึงรีคอยดูดิ!

จียงอารมณ์ดีขึ้นเยอะหลังจากที่ได้เข้าสปา ได้ไปนวดอโรม่า ได้ไปกินข้าวได้อะไรอีกมากมายที่มีทงยองเบอยู่ใกล้ๆ นี่ไม่ได้อ่อนไหวง่ายนะเว้ย เพียงแต่ว่าวันนี้มันเครียด! ก็เลยอยากให้มันอยู่กับเขาตลอด ไม่ผิดใช่ป่ะละ?

และเนื่องจากเมื่อเช้ายองเบมันฝากแดซองมาบอกว่าให้เขาไปนอนห้องมัน ควอนจียงหัวหน้าวงคนเก่งเลยหอบเอวี่ติ้งโกทูยองเบรูม ถึงจะทุลักทุเลนิดหน่อย แต่ก็ใช้เวลาไม่นานข้าวของทั้งหมดก็ย้ายมาอยู่ในห้องของโวคอลลิสประจำวงบิกแบง จัดสัมภาระให้เข้าที่เข้าทางก่อนที่จะทิ้งตัวลงบนเตียง ผ้าห่มผืนหนาถูกนำมาม้วนไว้รอบตัวทันทีหลังจากก้นถึงที่นอน ทุกการกระทำของจียงอยู่ในสายตาของยองเบ และนั่นทำให้ทั้งสองคนสบตากัน อีกคนยกยิ้มมุมปากพร้อมปรับอุณหภูมิในห้องให้ไม่หนาวจนเกินไป ส่วนอีกคนกำลังรอที่จะถูกชวนคุย..
 

“เหนื่อยป่าว..”
“ไม่อ่ะ แต่ถ้าบอกว่าเหนื่อยแล้วนายจะทำไม”
“ก็ไม่ทำไม”

ขอบใจ...ช่วยกูได้มาก แต่ถามกูเพื่อ!? จียงเบ้ปากไปอีกทางเมื่อได้รับคำตอบไม่ถูกใจ ไอ้เราก็นึกว่าจะตอบอะไรเซอร์ไพซ์หัวใจ ที่ไหนได้ ปัดโธ่โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย! ถ้าเขาขอเลิกกับมันได้โดยที่ตัวเองไม่ต้องเป็นฝ่ายเสียใจเขาจะบอกมันตอนนี้เลย

“นายโกรธอะไรฉันรึเปล่า”
“อืม โกรธ”
“มากป่ะ”
“เออดิ ถามอะไรนักหนา ถามแล้วก็ทำให้โกรธอยู่เหมือนเดิม ถามแล้วนายเลิกชอบซึงรีได้รึไง ถามแล้วนายจะรักฉันคนเดียวได้รึเปล่า ถามอยู่ได้ว่าโกรธไหม ก็รู้ว่าโกรธทำไมนายยังทำอยู่อีกวะยองเบ!?”

คลุมโปรงหนีหน้าอีกคนทันทีที่พูดจบ เขารู้ว่าพูดแบบนี้ก็มีแต่จะทำให้ยองเบมันรำคาญเขามากขึ้นไปอีก แต่จียงอึดอัดเกินกว่าจะเก็บมันไว้ในใจพอๆกับที่เขาไม่อยากเก็บความรู้สึกที่รักยองเบมากแค่ไหนเหมือนเมื่อสามปีที่แล้ว ไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบจากทงยองเบ ทั้งห้องเงียบ แต่จียงรู้ว่ายองเบยังนั่งอยู่บนเตียง...ยังอยู่ข้างๆเขา

“เมื่อกี้ล้อเล่น...ลืมๆมันไปเหอะ”
“ฉันบอกนายตอนไหนว่าชอบซึงรี บอกนายตอนไหนว่าไม่ได้รักควอนจียงคนเดียว”

ตอนที่มึงทำตัวเมื่อตอนกลางวันอ่ะยองเบ แม่งต้องให้อธิบายรึไง เดี๋ยวเขียนบันทึกลายลักษณ์อักษรให้เลยดีไหม กวนประสาทว่ะ อุตส่าห์เปลี่ยนเรื่องแล้วยังทำแมนคุยต่ออีกนะสาด

“ช่างมันเหอะ นอนดีกว่า…”

ฉุดแขนอีกคนทั้งๆที่ยังคลุมโปรง มีแค่ช่วงแขน ช่วงขาเท่านั้นที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมา จียงไม่คิดจะมองหน้ายองเบตอนนี้ เพราะเขารู้ว่าขืนไปสบตา ยองเบต้องวกเข้าเรื่องเดิมอีกแน่นอน แต่ยองเบที่ควรล้มตัวลงนอนตามแรงฉุดของจียงกับนิ่งเฉยไม่ขยับไปไหน จนเป็นเขาที่ต้องกระชากผ้าห่มของตัวเองออก กลั้นหายใจเผชิญหน้ากับสายตาของคนที่นั่งอยู่ข้างๆอีกครั้ง

“นอนดิยองเบ จะนั่งอยู่ทำไม มันดึก….”

คำพูดของจียงต้องหยุดลงเพียงเพราะคนที่ไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ นิ่งเงียบเฉยไปหลายนาทีพูดเสียงเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำดังสวนขึ้นมา…

ก็แล้วถ้าไม่เป็นเพราะประโยคพวกนี้
สาบานเลยว่า จียงไม่มีทางยอมเป็นคนโง่ที่สุดในเกาหลีพันเปอร์เซ็นต์

“อย่าคิดว่าฉันรักคนอื่นนอกจากนายอีกได้ไหม..”
“ถ้าฉันไม่รักนาย แล้วคิดว่าฉันคบกับนายเพราะอะไร”
“ทงยองเบรักควอนจียง..นายรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ” 

ขอสาบานอีกข้อว่าเขารักผู้ชายรองโง่ที่ชื่อยองเบมากที่สุดในโลกเลยจริงๆนะ

“..ไม่เห็นรู้เลยว่ะ บอกตอนไหนไม่ทราบ”
“กวนตีน? ไม่เป็นไร ถ้าไม่รู้ก็จะบอกตอนนี้แหละ”

กวนตีนเพราะอยากโดนเตือนความจำแบบนี้ไม่รู้รึไงไอ้เตี้ย!

“พรุ่งนี้ตื่นสายได้ไหมใช่ไหม?”
“ถามบ้าอะไรวะ!? จะทำอะไรก็รีบทำดิ อ..อื้อ...”

to be continued..

21 April 2008 is coming  

เห็นรูปนี้เลยครึ้มอารมณ์คุ้ยขึ้นมานั่งงมต่อจนเสร็จค่ะ จียงมันรอใครวะ งึ้ย
ทำหน้าตาแบบ "เข้ามาดิว้า..." อะไรเทือกนั้น 555555555
อีกรูปที่ทำให้อยากต่อฟิคเรื่องนี้
โคตรฮาตอนเห็น เพราะนึกว่าพี่ยองเบเตะผิดตำแหน่ง

หรือเตะโดนวะ เง้ยยย เจ็บแทนจียง 555555
พี่ยองเบเตะแล้วเหมือนไม่รู้ด้วยนะว่าเตะ จียงโคตรโปรเฟสชั่นนอล
มีอาการแค่เสี้ยววินาที แต่ฮาจริงจังว่ะ ขอหัวเราะยาวๆ

555555555555555555555555555555555+
ลองคิดถึงเบื้องหลังว่าจียงมันจะไปแว่ดว่าอะไร
กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก โอ้ยขำว่ะ

ส่วนเท็มซึงตอนนี้คลั่งนะเนี่ย (มันมีตอนไหนไม่คลั่งบ้างวะ - -)
ไปนั่งดูดอคอีกรอบ เพิ่งรู้ว่ามันจีบกันตั้งแต่ตอนนั้น ฮ่าๆ
ตอนแด๊นซ์แบทเทิ้ลมั้ง ก่อนจะแข่งพี่แด้มากอดมาแกล้งน้องอี
ไอ้พี่เท็มมาจากไหนวะ "เฮ้ย อย่าทำอะไรซึงฮยอนนะเว้ย"

โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยย กูกรี๊ดบ้านแตก อะไรวะพี่เท็ม
ใครยุ่งไม่ได้เลยไง๊ ได้ข่าวพี่ชอบตีหัวน้อง

น้องอีมันก็อารมณ์รักพี่เท็มมาก "พี่อย่ามายุ่งน่า" 555555555
พี่เท็มถึงกับขึ้น "ไอ้บ้านี่"

รักกันแบบกวนตีน เง้ยยยยยยยยยย ชอบบ !!!
มีรูปยืนยันว่าพี่เท็มรักน้องมาก (ตรงไหนวะ 5+)

ดูคนรักกันเขามอง 5555555555555555555555555
ชอบเห็นน้องทรมานมากเลยดิพี่เท็มมมมมมมมม มันสงสาร
หรือมันสะใจวะนั่นดูไม่ออกจริงจัง ซึงรีไฮเปอร์ไปไหนอยากรู้
ดูท่ามันจะกวนตีนพี่ๆมากแหละ เพราะพี่เท็มคอมเฟิร์ม

"ถึงจะดื้อแต่ซึงรีก็เป็นเด็กดีนะครับ"

เออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
รักน้องแรงๆนะพี่เท็ม จริงๆแล้วพี่เท็มในเรื่องมันก็หึงซึงรีอยู่นะคะ
แต่มันผู้ใหญ่พอ(ตรงไหนวะ 5+)ที่จะไม่แสดงออก(ดูเป็นพระเอกแสนดี)

วันเกิดพี่เท็มตรงกับงานวัดใกล้บ้านพอดี
เดี๋ยวทำบุญทำความดีช่วยส่งผลบุญให้พี่เท็มทำงานได้เงินเยอะๆนะ
(ตกลงมันยังเป็นคน???) กร๊ากกกกกกกกกกกก
อะไรจะสุขใจเท่าเราทำความดีเนอะพี่เท็มเน้อ จ๊วบๆ รักนะเนี่ยไม่งั้นไม่เข้าวัด

ปล. โลกกลมมากกกกกกกกกกกกกกกกกก เคตะกับบิกแบง
เออค่ะ เมื่อตอนซีวอนก็ทีแล้วนะ อยากให้เจอกันอีกเดือนถัดมาก็เจอกัน
ตอนนี้บิกแบง กลมจริงๆนะว้อยยยยยยย เมื่อไหร่เราจะกลมไปเจอกันบ้างวะเคตะคุง
รอถูกหวยแล้วจะบินไปหาเลยนะ ยังไงชาตินี้ก็ต้องได้ไปหายใจที่เดียวกับเคตะ
กร๊ากกกกกกกกกกกกกก ถึงจะเพ้อพี่เท่ม ถึงจะเพ้อบิกแบง
ยังไงวินส์ก็เป็นวงที่กุรักมากที่สุด คิดดูโจรขึ้นบ้านมันยังอดข้าวอดน้ำซื้อของ
เอาเข้าไป พอโตขึ้นมา ย้อนกลับไปคิด นี่กูบ้ามากไปไหม - -
แต่เพราะรักไง๊ถึงได้ทำ รักปู้ชายในบลอคกุทุกคน 55555555+

รักสามเศร้าเพิ่งได้ดู จะว่าเศร้าก็เศร้า จะว่าไม่ถูกใจก็ไม่
จะชอบเลยก็ไม่อีก แต่ชอบหลายประโยค

"มึงฟังเพลงที่กูให้ไปยัง"
"เพลงไรวะ"
"เพลงที่กูให้ไปไง"
"อ๋อ ยังเลยว่ะ"
"เออดีเนอะ แค่เวลา 3 นาทีนี่มันหายากจัง"

ถ้าเราไม่ให้ความสำคัญ อย่าว่าแต่ 3 นาทีเลย
แค่วินาทีเดียวเราก็มองข้ามไปแล้วอ่ะ สงสารน้ำแต่อยากให้ยุรักฟ้าคนเดียวว่ะ
แล้วกุจะอินอะไรนักหนาวะ 5555555555555555555555+

ปวดเหงือกสร่าดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ระบมอะไรเนี่ย กุไปกินแมงกระพรุนมาไง๊ (เกี่ยว?)

การบ้านแม่งเริ่มมาแล้ว เชี่ยมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
อาทิตย์หน้าต้องเรียนพิเศษอีกแล้ว เชี่ยมากอีก
อีกไม่กี่อาทิตย์จะกีฬาสี กุลงปิงปองทำไม เล่นเป็นไง๊?
ชีวะผ่านได้ไงวะ 5+ หรือกุจะมีแววเป็นคุณหมอกิ๊ฟ(หน้าอย่างมึง - -)

รักบิกแบง รักวินส์ ร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตกุ
รักพี่เป็ด เอากลับมาอ่านอีกรอบแล้วนึกถึงตอนกด F5 ร้องไห้เป็นคนบ้าอยู่หน้าคอม
แม่นั่งดูหม่ำเล่นตลก กูนั่งร้องไห้อ่านพันติ๊ป กร๊ากกกกกกก ตลกว่ะ
แต่รักแม่นะ แม่ไปเที่ยวทำไมบ้านเงียบๆ(ดีหรือไม่ดีวะ 5+) คิดถึง จ๊วบบ